EN DE ELECTROLYTISCHE DISSOCIATIE. 
199 
2o. Men laat bij r de 100 X 
M 
oplossingsmiddel bevriezen , 
waarbij 100 
M 
X W caloriën vrij worden. De oplossing en het 
vaste oplossingsmiddel worden afgekoeld tot het vriespunt (jgr 
oplossing, waarbij dus de afkoeling T — T‘ = A*’ is. 
Het vaste oplossingsmiddel laat men nu in de oplossing smelten , 
onder opname der eerst verkregen caloriën en brengt daarna de tem- 
peratuur weer op T^. 
M 
In dit omkeerbare proces zijn 100 . W caloriën van de tempe- 
P 
ratuur tot To gebracht, dus A® verhoogd. Volgens de tweede 
wet der mechanische warmtetheorie kost dit een arbeid van 
M A . A 
100 W X — 7 Ti — caloriën. Hierin is M de moleculaire vries- 
pi p 
W t 
puntdaling t, dus de verbruikte arbeid is 100 — — en dit moet 
gelijk zijn aan den bij het eerste proces verkregen arbeid 2 T. 
100 W i ^ . T2 
= 2 T, waaruit t = 0,02 ^ . 
AANTEEKENING III. 
n moleculen stof van ’t moleculairge wicht m opgelost in N mole- 
culen oplossingsmiddel van ’t moleculairgewicht M. 
d = dichtheid van het oplossingsmiddel. 
D = dampdichtheid. 
De vloeistofhoogte in de buis meet de osmotische drukking P en 
tevens het verschil in dampspanning van oplossingsmiddel en oplos- 
sing F — F^ , zoodat P = F — F^ 
Is 1 kilogrammolecule stof opgelost, dan is de osmotische druk- 
king P = — — , dus voor n kilogram-moleculen P = ^ 
waarin 
^ MN nUdT 
d MN 
F— F^ 
Bp 0° en normale drukking weegt I M^ waterstofgas 0.0896 K.G., 
2D „ ndT . . .ndT 
dus M = 
0.0896 
en P = 0.0498 R X 
ND 
constant X 
ND ' 
