HET WOESTIJN-LABORA.TORIUM TE TUCSON IN ARIZONA. 
203 
Colorado-rivier in de golf van Californië. Op deze laatste plaats strekt 
zich de woestijn tot vlak aan zee uit en begint terstond achter de 
Mangrove-vegetatie der oevers. Enkele eilanden in die golf behooren 
zelfs, wat hun plantengroei betreft, eveneens tot de woestijn. 
Tucson nu ligt ongeveer in het midden van al deze streken en , 
daar het aan een groote spoorweglijn met talrijke zijtakken ligt , 
vormt het een geschikt punt van uitgang zoowel voor kleinere als 
voor grootere tochten. Daarenboven heeft het niet die uitersten van 
klimaat en droogte, die op vele andere plaatsen worden aangetroffen. 
Een woestijn moet men zich niet voorstellen als een streek , die 
van alle plantenleven ontbloot zou zijn. Dit moge op enkele plaat- 
sen zoo zijn , meestal is het er geheel anders gesteld. Overal waar 
het oog reikt ziet men planten , maar deze bedekken den bodem niet 
zooals bij ons op de heide. Struikgewas , heesters en lage boomen 
zijn de voornaamste bekleeding , maar elke struik of heester of boom 
is van zijn buren door kalen onbegroeiden grond gescheiden. Elk 
breidt zich zoo breed mogelijk uit, toch staan zij alleen of in kleine 
gesloten groepjes van enkele exemplaren. Dit is het wat het eigen- 
aardig karakter der west-amerikaansche woestijnen uitmaakt, verbon- 
den natuurlijk met kleine leêrachtige bladeren of vleeschachtige 
stengels en de overige bekende kenmerken van planten , die met 
weinig water tevreden moeten zijn. 
Men zou allicht meenen , dat het aantal soorten er uiterst klein 
was. Doch dit is geenszins het geval. Zoo arm als bij ons de heide- 
flora is, is die der woestijnen niet. Wel is het aantal der soorten, 
die het karakter vormen en in groote aantallen van exemplaren 
groeien , klein , maar daarnaast ziet men andere , niet veel zeldzamere 
en zeer zeldzame, in een lange reeks van overgangen. Daarenboven 
heeft de woestijn , naast deze grootere houtige gewassen nog een 
rijke flora van kleinere eenjarige soorten , die na flinke regenbuien 
of na de korte regenperiode van den winter ontkiemen , zeer snel 
groeien en bloeien en trachten met hun zaad gereed te zijn , voor- 
dat de grond zoo droog wordt , dat zij geheel verdorren. 
Naar de schattingen van de heeren coville en macdoügal is de 
flora der woestijnen niet armer dan een gemiddelde flora van een 
andere streek. Daarenboven is de plantengroei zoowel locaal als naar 
den aard van den grond zeer verschillend, en zijn met name de 
hellingen en kloven der heuvels een veel gunstiger plaats voor tal- 
rijke soorten dan de open vlakte. 
