228 
DE NEUSHOORNS VAN DEN INDISCHEN ARCHIPEL. 
rug het donkerst , terzijde aan kop en buik met eenigszins rosachtigen 
gloed en binnen de plooien der huid en aan de binnenzijde der iieder- 
hangende bovenlip bijna vleeschkleurig met een loodkleurige tint. 
De jongen zijn in het algemeen lichter van kleur, bij de geboorte 
langs den rug met korte wolachtige , doch vrij stugge geelachtige of 
vuil witte haren voorzien , welke zij eenige maanden later allengs 
geheel verliezen. Het jong van welken rhinoceros ook , bezit reeds 
als foetus de huidplooien. 
De Javaansche Neushoorn, in ’t Hoog-Javaansch Warak, in ’t Laag- 
Javaansch en Soendaneesch Badhak , in ’t Maleisch Bada , genoemd, 
is het grootste dier van dat eiland; hij is zeer verspreid, doch komt 
nergens in groot aantal voor en is beperkt tot uitgestrekte eenzame 
wildernissen. Men vindt hem van de uitgestrekte vochtige en water- 
rijke bosschen van sommige kuststreken tot op de droge en winderige 
toppen der bergen, op eene hoogte van 8000 a 9000 voet boven 
de oppervlakte der zee. In de bergen kiest hij de zachtglooiende 
hellingen tot verblijf, de wijde vlakke dalen met stroomende rivieren 
of kleine meren en moerassen , waarin hij zich kan baden. Even- 
als de buffels , legt hij zich gedurende het heetste gedeelte van den 
dag geheel onder water , zoodat alleen het voorste gedeelte van den 
kop met den snuit en de oogen boven water uitsteken , of wentelt 
zich in modderpoelen en slykerige diepten om. »Bij de grootte van 
deze dieren,” zegt mohnike , »is het bewonderenswaardig, dat zij 
bergen van 8 a 10 duizend voet hoog beklimmen. Men vindt in de ber- 
gen van Java overal de paden , welke zij over de bergen maken. 
Deze zijn aan alle inlanders bekend; het zijn diepe en plat- 
getrapte paden, dwars door laag hout, alang alang , glaga-velden, 
enz. heen, nu eens in rechte lijn van onderen naar boven gaande, 
dan weder min of meer spiraalsgewijs rondom den berg loopend. De 
inlanders maken algemeen van deze paden gebruik.” 
De wilde verhaalt, hoe hij , bij een tocht naar het bekende zwavel- 
meer , in het district Wanaradja , het door rhinocerossen gebaande, 
pad volgde , tot op de plaats genaamd Padjagalang of slachtbank 
omdat hier zoovele dieren , welke zich in die stikvallei wagen , den 
dood vinden. Tusschen de talrijke beenderen , welke den grond be- 
dekten , lagen de geraamten van twee tygers , vele slangen , hagedis- 
sen, torren, ratten, enz., maar het spoor van een rhinoceros liep er 
midden door heen en de nog versche mest van het dier lag er , als 
een bewijs, dat hij zich daar zonder vrees durfde wagen. 
