DE NEUSHOORNS VAN DEN INDISCHEN ARCHIPEL. 
229 
Het is een schuw dier, dat voor de menschen vlucht, doch in het 
nauw gebracht of als hij een jong heeft, bij aanvallen pal staat 
en een geduchte tegenparty is. Buiten den paartijd ziet men er zel- 
den twee bijeen. Volgens de inboorlingen werpt het wijfje eens in de 
2 of 2^2 jaar een jong. In September ontmoette muller een wijfje 
met jong , dat drie maand oud scheen. Bij de nadering der jagers 
ging de moeder op de vlucht en liet haar jong achter , dat , daar 
het zeer wild was, hen dood in handen viel. De bronstijd valt vol- 
gens JUNGHUHN, in Augustus. lederen avond, zoodra de duisternis 
was gevallen, hoorde hij van tijd tot tijd een geschreeuw, dat veel 
overeenkomst had met het geluid van een buffel , maar fijner en 
wilder klonk. Het was het geschreeuw van den neushoorn. 
Het voedsel van den neushoorn bestaat uit allerlei bladeren , gras , 
dunne takken , enz. ; vooral is hij graag op de bladeren van 
Ficus nivea en Ficus fistulosa , jonge spruiten van bamboe , glaga , 
alang alang. In afgelegen koffietuinen en andere aanplantingen kan 
hij soms veel schade aanrichten, waarom eene premie van ƒ16 per 
stuk voor het dooden wordt betaald. Hij brengt een sterk gesnuif 
en geblaas voort , wat men op een afstand , als men hem nog niet 
zien kan , hoort. 
Een inlandsch jager deelde aan muller mede , dat hij een neushoorn 
nimmer aantastte in de dichte wildernis , maar ze altijd , door luid 
schreeuwend de wildernis in te dringen, opjoeg naar het hoog stam- 
mige bosch of een vallei. Hij bestookte hen altijd uit de hoogte , 
door in een boom te klimmen en zijn baadje aan den voet daarvan 
neêr te werpen ; de neushoorn stormde dan op dit kleedingstuk af 
en gaf den jager eene prachtige gelegenheid voor een schot. 
Van een jacht op den neushoorn , waarbij het voor een der leden 
van de natuurkundige commissie slecht afliep, deelt muller het 
volgende mede: 
De heer g. van raalte, administrateur en teekenaar der Natuurk* 
Comm. , bevond zich in April 1827 met dr. macklot in de Preanger 
Begentschappen bij Parang op jacht op neushoorns. Men volgde een 
versch spoor. Nauwelijks was hij in deze hooge graswildernissen 
(glaga) doorgedrongen, of hij vernam een sterk geblaas en gesnuif, 
hetwelk de nabijheid van een rhinoceros verried. Brandend van ijver 
om bij de ontmoeting met den vervaarlijken vijand de eerste te zijn 
en op hem los te branden , sloop v. raalte op handen en voeten 
naar de plaats vanwaar het geblaas uitging , doch zonder iets van 
