SCHÜURBJEZEN, 
DOOR 
HUGO DE VRIES. 
Schuurbiezen en hermoes en het geheele geslacht der paardestaavten 
of Equisetum plegen in de schatting van velen op den achtergrond te 
staan. Geen bloem tooit ze , zelfs geen blad ; hun geheele bouw heeft 
iets eentonigs en onbelangrijks. Tot het karakter van het landschap 
dragen zij maar zeer zelden iets bij en als schuurmiddel zijn zij , 
geloof ik, sints lang in onbruik geraakt. Alleen het hermoes is hiel- 
en daar , op zandige gronden , een gevreesd onkruid , daar het , wegens 
zijn diep gaande wortelstokken, zonder groote kosten eenvoudig onuit- 
roeibaar is. Weinigen dwepen met hen en menigeen kent hun uit- 
gestorven verwanten beter dan de tegenwoordig levende vormen , al 
ware het slechts uit het vers van scheffel r>Es rauscht in den Schach- 
telhalmen enz. dat ons ten minste een dichterlijke en aantrekkelijke 
voorstelling uit het leven van een Ichthyosaurus en van zijn tijdge- 
nooten uit het Jura-tijdperk geeft. 
Menigeen meent ook , dat de Schachtelhalme der voorwereldlijke tijden 
veel grooter, hooger en indrukwekkender waren en veel uitge- 
breider bosschen vormden dan hunne nakomelingen in onzen tijd. 
Zeker zijn de paardestaarten in onze slooten en op onze zandgronden 
maar kleine gewassen vergeleken met die, waartusschen de Tguanodon 
de Ichthyosaura beloerde, maar in tropisch Amerika doet thans de 
Equisetum maximum met zijn zware , huishooge stammen voor die oude 
calamiten volstrekt niet onder. 
Ook in andere opzichten meen ik , dat een nadere kennismaking 
tot grooter belangstelling aanleiding kan geven en dat scheffei/s 
liefde voor die oudere vormen aantrekkelijk kan werken en kan op- 
15 
