234 
SCHÜURBIEZEN. 
wekken tot een nadere studie, zoowel van de fossiele als van de nog 
levende paardestaarten. 
Ons land kent daarvan slechts een tiental soorten , maar ook onder 
die is er zooveel verscheidenheid als de eenvoudige bouw der plan- 
ten slechts toelaat. De gewone schuurbiezen zijn bijna meterlange , onver- 
takte of nagenoeg onvertakte stengels , die opgroeien uit een wortel- 
stok en laat in het jaar aan hun top een vruchtaar kunnen vóórt- 
brengen. Die stengels bestaan uit geledingen , die op hare grenzen , 
in de knoopen , gemakkelijk van elkaar kunnen afgebroken worden. 
Dan blijkt aan elke knoop een vliezig kokertje te zitten , waarin men 
de volgende geleding weer schuiven kan , zoodat zij schijnbaar weer 
geheel op de oude plaats bevestigd is. Die kokertjes zijn kransjes van 
bladeren , lichtbruin met donkerbruine topjes en deze bladeren zpn 
alles, wat de paardestaarten van die soort van organen bezitten. 
Want de- stengels zijn groen. In hun schors weefsel bevatten zij de 
bladgroenkorrels , die bij de gewone planten in het bladmoes gelegen 
zijn. Daardoor zpn de stengels belast met de ontleding van het kool- 
zuur en de productie van het organische voedsel , dat de plant voor 
haren groei noodig heeft. De bladeren nemen aan die verrichting 
geen deel. Sommige soorten zijn vertakt, nu eens weinig, zooals de 
paardestaarten onzer slooten , dan weer zeer sterk , zooals de hermoes 
en de hooge Equisetum Telmateja met haar vingerdikke stengels , een 
prachtsoort uit de boschstreken van onze oostelijke provinciën. In 
dit geval zijn ook de takken groen en belast met de bereiding van 
het voedsel. 
De hermoes en de zooeven genoemde Telmateja hebben een zeer 
merkwaardig verschil tusschen hunne stengels, een verschil, dat bij 
de overige soorten niet aangetroffen wordt. Bij hen groeien n.1 de 
vruchtaren niet op de toppen der groene stengels maar op afzonder- 
lijke loten, die onvertakt zijn, de groene kleur geheel missen en 
die tevens in een ander jaargetyde worden voortgebracht. Men vindt 
ze namelijk vroeg in het voorjaar en zij laten hunne sporen reeds 
op den wind verstuiven , als de groene stengels nog onder den grond 
verborgen zijn of pas met hun eerste toppen aan het licht komen. 
Hier is dus een duidelijk voorbeeld van arbeidsdeeling aanwezig; de 
voorjaarsstengels dienen voor de voortplanting, de zomerstengels voor 
de voeding en beiden beperken zich tot hunne functie, zonder aan 
die der anderen deel te nemen. 
Toch komen op dezen regel soms uitzonderingen voor en vindt 
