SCHUURBIEZEN. 
237 
kan door het maken van zoogenaamde gloeipraeparaten. Want het 
kiezelzuur is onbrandbaar en blijft dus als een skelet achter, als 
men fijne stukjes huid verbrandt. Zulk een praeparaat vertoont dan 
onder het mikroskoop den bouw der opperhuidscellen , de huidmondjes 
en de wratachtige teekeningen op de huid nog even fraai , ja soms 
zelfs veel fraaier dan een versche coupe. Om de bereiding goed te 
doen slagen, dit zij voor liefhebbers ter loops opgemerkt, behandelt 
men de sneden voor het gloeien met wat zwavelzuur, om zooveel 
mogelyk de onbrandbare stoffen te verwijderen en de volledige verbran- 
ding der celwanden te bevorderen. Het kiezelzuur wordt bij die be- 
handeling niet beschadigd. 
De stengels van schuurbiezen en andere soorten van Equisetum 
plegen in het najaar of in den winter af te sterven , of anders toch 
niet veel langer dan een jaar in leven te blijven. Anders was het 
gesteld met hunne voorwereldlijke verwanten , de Calamieten uit het Jura- 
tijdperk. Die werden klaarblijkelijk ouder. Men leidt dit af uit de verdik- 
kingsringen , die in hunne stammen gevonden worden en die in vele 
opzichten met de jaarringen onzer tegenwoordige boomen overeen- 
komen. Maar de structuur was veel eenvoudiger. Men vindt van de 
Calamieten zoogenaamde steenkernen en houtkernen. Hun stammen 
waren hol en van binnen juist zoo geribd als aan de buitenzijde. 
Werd nu de holte, na het om waaien, met zand of slib gevuld, en 
werd deze later hard , zoo ontstond de steenkern , die dus een af- 
gietsel van de binnenzijde van den stengel is. Zulke voorwerpen zijn 
zoowel in de jura als in verschillende andere lagen, uiterst veelvuldig. 
Zeldzamer zijn de houtkernen. Zij ontstonden, als het in het omgevend 
water opgeloste kiezelzuur de wanden van de houtcellen allengs door- 
trok en zoo deze allengs in steen veranderde. Maar aan zulke voor- 
werpen is dan ook , onder het mikroskoop , de anatomische bouw 
nagenoeg even goed te herkennen als op de doorsnede van levende 
^5M^sé’^wm-stengels. Hier liggen de vaatbundels in een kring , evenals 
bij dicotyle stengels; en hetzelfde w'as het geval bij de Calamieten. 
Maar terwijl de vaatbundels der paardestaarten slechts dunne stren- 
gen zijn , zijn zij bij de Calamieten door zeer aanzienlijke lagen ver- 
dikt en in dunne , radiaal geplaatste platen veranderd. Een eigenlijk 
houtlichaam is daardoor niet ontstaan , de afzonderlijke bundels zijn 
niet tot een aaneengesloten geheel geworden , hun aantal is bij dien 
groei onveranderd gebleven. Van daar dat ook in oude stammen de 
ribben van de buitenvlakte en van de binnenzijde nog steeds met 
