238 
SCHÜÜRBIEZEN. 
elkander correspondeeren en dat dus de steenkernen den bouw der 
stammen , en dus de kenmerken der soorten , nog zoo volledig weer- 
geven. 
De diktegroei der Calamieten is een punt van groot systematisch 
belang. Onze paardestaarten missen dien , zooals ik reeds zeide. Maar 
ook de varens, hun naaste verwanten, hebben geen diktegroei en 
hetzelfde geldt voor de wolfsklauwen. Vergelijkt men dit met het 
algerneene voorkomen van dit verschijnsel bij de naaldboomen en de 
tweezaadlobbige gewassen , dan zou men allicht tot de meening komen, 
dat de Vaat-kryptogamen ook in dit opzicht , lager ontwikkeld waren 
dan de bloemplanten en dus ook in dit opzicht als hare voorouders 
moesten worden beschouwd. Toch is dit niet zoo en moet men aan- 
nemen, dat de diktegroei een eigenschap is,* die reeds de uitgestorven 
en ons onbekende voorouders der vaat-kryptogamen bezeten hebben 
en die zich in den loop der geologische tijden staande gehouden en 
allengs verder ontwikkeld heeft. Alleen is zij hier en daar weêr ver- 
loren gegaan ; en dit geldt in het bizonder voor de thans levende 
vaat-kryptogamen. Maar zoowel de fossiele , als enkele groepen van 
nog levende soorten leveren argumenten voor deze overtuiging. Onder 
de varens hebben de addertong {Ophioglossum vulgatum) en het ver- 
wante maankruid] {Botrychium Lunaria) in hun onderaardsche stammetjes 
nog duidelijke sporen van diktegroei en bij de fossiele wolfsklauwen, 
de Schubboomen of Lepidodendron s en de Zegelboomen of SigiUaria s, 
deed de diktegroei in geen opzicht voor die van onze naald- en loof- 
boomen onder. Trouwens, onder de bloemplanten hebben de Monocotylen, 
bij hunne afstamming uit de laagste groepen der Dicotylen , den 
diktegroei verloren ; op normale wijze vindt men die , zooals iedereen 
weet , bij geen hunner soorten. En hetzelfde geldt onder de hoogste 
afdeelingen van het plantenrijk voor de familie der pompoenen en 
komkommers, de Cucurbitaceeën. 
De hoofdlijnen van den stamboom der vaatplanten hadden dus , 
zoover wij thans kunnen nagaan , tevens diktegroei. Maar in sommige 
zijlijnen is deze eigenschap weêr verdwenen, aanvankelijk dikwijls, 
later zeldzamer. Ook dit verschijnsel kan een uitgangspunt van be- 
schouwingen worden , want het keert dikwpls terug. Zoo ziet men 
b. V. in de afdeeling der syrnpetalen de vergroeibladige bloemkroon 
bij de laagste orde , die der Ericaceeë7i, dikwijls , maar in de hoogere 
orden betrekkelijk zeldzaam voor de vrije bloembladeren plaats maken. 
De vruchtaren der paardestaarten zijn de oudste vormen van bloe- 
