SOHUURBIEZEN. 
241 
derlyk ; en dit is hun behoud. Zij konaen in troepjes op den grond , 
ontkiemen gezamenlijk en kunnen dan gezamenlijk de eerste periode 
van hun leven doorloopen. 
Om te begrijpen welke beteekenis dit heeft , moeten wij de ont- 
kieming der sporen nagaan. Elke spore bestaat uit ééne groene cel. 
Op den grond liggende maakt deze een kleurlooze draad of wortel- 
haar om zich aan den grond vast te hechten en vocht en voedsel 
te kunnen opnemen. Tevens deelt zij zich en groeit zoo allengs tot 
een smal groen vliesje uit, dat allengs breeder wordt, maar geen 
grootere dikte dan van ééne cel erlangt. Dit vliesje is de voorkiem 
of het prothallium. By de varens ligt het plat op den grond uitge- 
breid , bij de paardestaarten groeit het recht omhoog. Uit het groepje 
van sporen ontstaat dus een heele kleine zode van zulke prothallien. 
Aan den rand hebben die prothallien uitstekende lobben en tusschen 
deze lobben brengen zij de geslachtsorganen voort. Deze zijn tweeër- 
lei , mannelijke of antheridiën , die de spermatozoën bevatten , en 
vrouwelijke of archegoniën , waarin zich de eicellen bevinden, in elk 
ééne. Bij regenweer of dauw , als de geheele zode door een druppel 
water omhuld is, openen zich de antheridiën en zwemmen de sper- 
matozoën naar de eicellen , daarheen aangetrokkén door de stoffen , 
die de archegoniën uit hun halsjes afscheiden. Weldra dringen zij 
binnen en vindt de bevruchting plaats. 
Stonden nu archegoniën en antheridiën op hetzelfde prothallium , 
dan was één zoo’n plantje voldoende om een geheele paardestaart te 
doen ontstaan. Maar dit is niet zoo, de eene voorkiem is mannelijk 
en de andere vrouwelyk. En nu ziet men gemakkelijk in waartoe 
de omarmingen met de springdraden dienen ; want als de voorkiemen 
zóó verspreid werden , dat zij op afstanden van elkander kiemden , 
zou er natuurlijk nooit of slechts bij gunstig toeval een bevruch- 
ting kunnen plaats vinden. Het nadeel van de tweeërlei soort van 
sporen wordt dus door de springdraden weer opgeheven. 
Waartoe dan die tweeërlei soort van sporen ? Men weet het niet. 
Maar wel weet men , dat die tweeledigheid systematisch nog al van 
belang is. Even als de aren der paardestaarten voor ons de oudste 
beginselen der bloemen voorstellen , even zoo zeer wyzen die sporen 
het eerste begin van de scheiding aan, die later in de bloemen algemeen 
tusschen meeldraden en vruchtbeginsel zal optreden. En een nadere 
aanduiding van die scheiding , die natuurlijk minstens zoo oud is als de 
geheele groep der bloemplanten , geven ons de Calamieten , van welke 
