SCHÜURBIEZEN. 
243 
Groeit het stengeltje goed , dan maakt het aan zijn voet een zij- 
knop , soms meerdere. Deze worden kleine wortelstokken, die overwin- 
teren en den volgenden zomer een of meer stengeltjes maken, die 
grooter en krachtiger zijn dan de eerste. Dit herhaalt zich zoo eenige 
jaren, tot eindelijk de planten krachtig genoeg worden om flinke 
wortelstokken met zware zijknoppen en daaruit vertakte stengels 
en vruchtaren voort te brengen. Daarna groeien zij , met hun onder- 
aardsche organen nog vele jaren voort , zich over een allengs toe- 
nemenden omvang verspreidende. 
Ik kom nog eens op de tweehuizigheid der voorkiemen terug. 
De beschreven inrichting van de springdraden maakt, dat de manne- 
lijke en vrouwelijke voorkiemen uit één sporedoosje , of ten minste 
uit dezelfde aar , samengroeien en dus in den regel elkander zullen 
bevruchten. Dit komt dus overeen met wat men bij de bloemplanten 
zelfbevruchting noemt. Want de stuifmeelkorrels komen overeen met 
de mannelijke sporen en hunne buizen brengen, even goed als de manne- 
lijke voorkiemen, spermatozoën voort , zij het ook in geringer aantal. 
En in de zaadknoppen ontstaan de eicellen wel in een geheel andere 
omgeving dan op de voorkiemen , maar toch zijn het eicellen , die in 
beide gevallen de bevruchting door een spermatozoe afwachten en 
daarna zich tot de nieuwe plant ontwikkelen kunnen. Stuifmeel en 
eicel van één bloem , staan dus tot elkander als de mannelijke en 
vrouwelyke voorkiemen van één vruchtaar. Hun copulatie is in beide 
gevallen zelfbevruchting. 
Nu ziet men bij de bloemen algemeen , hoe talrijk en hoe fraai 
de inrichtingen zijn , die dienen om de overbrenging van het stuif- 
meel van de eene plant op de andere te verzekeren. De geheele 
biologie der bloemen gaat van dit beginsel uit. Zou het dan ook 
niet voor die allerlaagst ontwikkelde bloemen, de aren der paarde- 
staarten, moeten gelden ? 
Ongetwijfeld ja , maar slechts dan , wanneer het van alle overdrij- 
ving ontdaan is. Want wat is het beginsel? Bedoelt het uitsluitende 
kruising en een volledig onbruik van alle zelfbevruchting? Zeer zeker 
niet. Bijna overal vliegen de bijen en hommels zóó van de eene bloem 
naar de andere , dat zij door elkaar het stuifmeel van een ander 
individu en dat van andere bloemen der zelfde plant op den stengel 
der bezochte bloem brengen. En met zeer weinig uitzonderingen geven 
beide soorten van bevruchting even volledig en even goed kiembaar 
zaad. Het doel is dus klaarblykelyk slechts dat een deel der zaden 
