SCHÜURBTEZEN. 
245 
zaad dragen of er vliegende bezoekers komen of niet. Bewerken die 
in zulke gevallen toch nog kruising, dan kan dat toch slechts voor 
enkele percenten der zaden gelden. 
Maar dat is ook ongetwijfeld genoeg. Door de kruising wordt de 
omvang der gewone fluctueerende variabiliteit verhoogd, d. w. z. 
dat de afwijkingen van het gemiddelde wat talrpker worden , dan zy 
anders zouden zijn. Maar zij blijven uitzonderingen, de groote massa 
blijft aan de middelmaat getrouw. Onder gewone omstandigheden 
behoudt deze de overhand ; maar buitengewone omstandigheden kun- 
nen buitengewone individuen vereischen en slechts deze sparen , ter- 
wijl zij alle anderen ten ondergang doemen. Dan eerst krijgt de be- 
vruchting en met name de kruisbevruchting haar volle beteekenis. 
Zij levert aan den strijd voor het leven een ryker materiaal , dat 
dus vollediger tegen allerlei kansen bestand is. 
Passen wij dit nu op de paardestaarten toe. De sporen worden 
door den wind in groepjes verstrooid. Maar zij worden toch ver- 
strooid en de groepjes zijn voor elke plant talryk , zoo niet zoo goed 
als ontelbaar. Voor de verschillende individuen van een groeiplaats 
gaan zij door een en hier en daar zullen dus twee groepjes van 
sporen van twee verschillende exemplaren afkomstig , op één punt 
terecht komen , samen ontkiemen en dus elkander kunnen bevruchten. 
De kans is natuurlijk klein ; maar waar de Equisetum’s, zooals in 
onze slooten , bij duizenden te gelijk bloeien , is de kans toch wel vol- 
doende om ten minste enkele percenten van gekruiste individuen te 
doen ontstaan. Misschien wat meer , misschien wat minder dan bij 
de eene of de andere bloemplant. Maar het beginsel is klaarblpkelijk 
hetzelfde en slechts de wijze van uitvoering wpkt af, zooals de 
systematische verschillen dit moeten doen verwachten. 
De schuurbiezen staan in het systeem naast de varens en worden 
hier door deze in hooge mate overschaduwd. Maar zij zijn een engere 
tak van den hoofdstam van den stamboom van het plantenrijk. 
Zij zijn natuurlijk niet de rechtstreeksche voorouders der bloemplan- 
ten , maar zij wijken van deze hypothetische of liever uitgestorven 
en nog niet fossiel gevonden voorouders minder af dan eenige andere 
bekende groep van planten. De krans wijze bladstand en het gemis 
van groene bladeren wijzen hun een zijdelingsche stelling aan. Maar 
de bloemachtige aren , de in een kring geplaatste vaatbundels , de 
diktegroei hunner fossiele verwanten en tal van andere kenmerken 
