250 
ENZYMEN UIT BaCTERIÜN. 
teerd, na 5 dagen staan , bij 42® C. , dat geen groei had plaats gehad 
en de bacteriën dus allen gestorven waren. 
De rest van ’t poeder diende nu in drie proeven om suiker zoo 
mogelijk in melkzure gisting te brengen , ten einde aldus het ver- 
langde bewijs te leveren , dat inderdaad de bacteriën-werking door 
tusschenkomst van een enzym geschiedt. Voor suiker werd rietsuiker 
genomen, die eeist geïnverteerd werd en daarna gesplitst in melk- 
zuur. Even als vroeger veelal in de proeven met zymase geschiedde , 
werd de oplossing steriel gehouden door bijvoeging van eenig toluol , 
dat de enzym werking niet al te zeer schaadt. 
In de twee eerste proeven, resp. bij 27® en 40® — 45® C. genomen , 
met 4 — 5 gr. poeder en evenveel suiker, in 20 cM^ water 0,2 cM* 
toluol, waren na 2 dagen de vochten merkbaar zuur. Getitreerd met 
natronloog bleken ze hoeveelheden zuur te bevatten , overeenkomende 
met respectievelpk 5 en 7 centigram melkzuur. 
Veel was dit niet en B. en M. kwamen daardoor op het vermoe- 
den, dat het vrije melkzuur het enzym schaadt, aangezien het bekend 
is, dat het ook de levende bacteriën in hun werking belemmert. 
Die van Bacillus DelbrvcH houdt op bij slechts 0.47 pet. melkzuur en 
natuurlijk dat reeds kleinere hoeveelheden de gisting verlangzamen. 
Dat dit werkelijk zoo was bleek uit de derde proef, waarin bij de 
overige stoffen nog koolzure kalk gevoegd werd , om het te vormen 
melkzuur te verzadigen. Na 6 dagen was 0.27 gr. koolzuur ontwik- 
keld, door ’t melkzuur uit de koolzure kalk vrijgemaakt, ’t geen aan 
1.1 gram melkzuur beantwoordt. Men zal dit wellicht nog niet veel 
vinden , maar men dient in ’t oog te houden , dat ook het bijgevoegd 
toluol het enzym in zijn werking vertraagt. De toevoeging daarvan 
achterwege laten zou ontwikkeling van de overal aanwezige kiemen 
van lagere organismen mogelijk maken , waaraan men dan wellicht 
de melkzuur-vorming zou toeschrijven. 
Deze laatste proef diende tevens om nog nader aan te toonen , dat 
het gevormd zuur werkelijk melkzuur was. Daartoe werd het gegiste 
vocht met zwavelzuur aangezuurd en het daardoor van de kalk 
beroofde vrije zuur met aether uitgeschud. De rest, die het laatste 
na verdamping achterliet, leverde een in water gemakkelijk oplos- 
baar loodzout , waaruit weer het goed kristalliseerend zinkzout bereid 
werd. Ten overvloede werd dit laatste volledig geanalyseerd en bleek- 
de samenstelling geheel met die van melkzuurzink overeen te komen. 
Gelyk gezegd is , leverden B. en M. ook nog voor de azijnzure 
