DE KNOPGALLEN DER BLOEMBIEZEN. 
DOOR 
HUGO DE VRIES. 
Zoo weinig gelijken de misvormingen onzer bloembiezen op de 
gallen , die wij gewoon zijn op eiken te zien , dat menigeen ze voorbij 
loopt zonder op het vermoeden te komen , dat zij door diertjes be- 
woond en veroorzaakt worden. Men ziet ze aan voor vreemde , groote , 
gezwollen bladknoppen. Zij zijn ten onzent zeer algemeen , zoowel in 
de duinstreken als op de heide en dit hangt samen met de omstan- 
digheid , dat zij juist op de meest gewone soort van bloembies het 
meest voorkomen. Overal langs greppels en slooten , in vochtige 
duinvalleien en rondom plasjes en putjes kan men de zwartzadige 
soort vinden , die als Juncus lamprocarpus bekend is. Wel is het een 
uiterst veelvormige soort , heeft men in den beginne moeite om 
de verschillende typen tot een gemeenschappelijk beeld te verbinden 
en vindt men ook later dikwijls groeiplaatsen , waar slechts een 
nauwgezet onderzoek aanwijst dat de bloembiezen tot deze zelfde 
soort behooren. Toch is het type zeer goed van de meeste andere 
soorten te onderscheiden. 
Uit een kruipenden wortelstok groeien de onvertakte stengels tot 
ongeveer een halven meter hoogte op en sieren zich aan hun top 
met een wijde pluim van bloempjes. De pluim heeft den vorm , dien 
men in de plantkunde tuil noemt, daar de hoofdas kort is en bezet 
met veel langere , wijd uitstaande en zelve weer vertakte zijassen. 
Talrijke kleine bloempjes sieren de uiteinden ; meestal gesloten , 
openen zij zich in den zonneschijn en doen dan een bouw zien , 
overeenkomstig met dien der leliën , maar zeer klein , dun , vliezig , 
17 
