DE KNOPGaLLEN DE[l BLOEMBIEZEN. 
259 
enkele takken daarvan misvormen en ziet men dus later kleine 
gallen te midden der bloempjes staan. Maar meestal zitten zij lager 
bij den grond. 
Om de beestjes te leeren kennen , doet men bet best dat men 
midden in den zomer een aantal gallen afplukt en in een glas plaatst , 
waarover men een dun neteldoekje spant , om de luisjes te beletten 
te ontsnappen. Men moet zorgen dat er zich in het glas geen 
vocht ophoopt ; daartoe legt men het liever neêr , zoodat het netel- 
doek zijdelings geplaatst wordt. Waren de gallen rijp, dan komen 
weldra de luisjes er uit en wel in groot aantal. Men ziet dan dat 
het geen gewone bladluizen zijn , maar een bizonder type , dat de 
vleugels zoo dicht tegen het lijf aan kan plooien, dat de diertjes er als 
kleine smalle torretjes uit zien. Zij behooren dan ook tot een bizon- 
dere familie , die der Psylliden , en tot het geslacht Livia. Als soort 
heeten zij Livia juncorum, d. w. z. de Livia’s der bloembiezen. Uit 
de gallen gekomen kunnen zij naar andere bloembiezen overvliegen 
en , na overwinterd te zijn , op deze nieuwe gallen doen ontstaan. 
Deze luisjes komen nu niet alleen op de genoemde soort voor. Zij 
worden ten onzent ook aangetroffen op een geheel andere bloembies , 
die veel kleiner en ook veel zeldzamer is. Dit is de bloembies met 
neerliggende stengels of Juncus supinus. Dikke , grasachtige rosetjes 
van bladeren en stengels , die nog geen decimeter hoog worden, ken- 
merken dit plantje , dat meestal als onkruid op moesgronden gezien 
wordt. Maar het geeft de voorkeur aan vochtige plaatsen en natter 
grond. De talrijke stengels dragen veel kleiner bloemgroepen dan bij 
de zwartzadige soort. Enkele stengels worden wat langer en buigen 
dan afwaarts, alsof zij topzwaar werden, totdat de bloemgroep naast 
de plant , op een korten afstand , op den grond komt te liggen. 
Daar gekomen slaat zij een andere richting van ontwikkeling in. 
Enkele knoppen , tot nu toe in rust gebleven , groeien uit tot dichte 
rosetjes, die zich bewortelen en nieuwe plantjes vormen. Als deze 
weêr gaan bloeien buigen zij hun stengels weêr buitenwaarts en afwaarts , 
en in de nieuwe bloemgroepen herhaalt zich de knopvorming. Zoo 
ontstaat rondom de oudste plant een in alle richtingen uitstralende 
kring van jongere generatiën. Het beeld , dat men zich van een 
moederplantje {Saxifraga sarmentosa) vormt, wordt hier herhaald. 
Maar in het klein , met veel kortere uitloopers en met gedrongen 
rosetjes van grasachtige bladeren. Het is als het ware een miniatuur- 
nabootsing van de kamerplant die als Chlorophytum Sternbergianum of 
