260 
DE KNOPGALLEN DER BLOEMBIEZEN. 
Phalangium viviparum bij ons zeer veel gekweekt wordt en wier tal- 
looze jongen ook , als knoppen , op de bloeistengels ontstaan. 
Zulke broedknoppen in bloeragroepen zijn niet zoo zeldzaam als 
men allicht zou meenen. Op de alpen groeien een paar grassoorten , 
Poa bulbosa en Poa vivipara, die overal langs de wegen hetzelfde 
vertoonen. De geheele pluim is vol met jonge plantjes en deze 
worden eindelijk zóó zwaar, dat de stengel onder het gewicht buigt 
en de pluim op den grond zakt, zoodat de broedknoppen zich bewor- 
telen en tot nieuwe plantjes uitgroeien kunnen. Men ziet ze dit dan 
ook overal doen. Ook is er een soort van honderdjarige Aloë {Agave 
vivipara) waarvan de geheele bloemgroep dicht beladen kan zijn met 
zulke plantjes , die hier elk verscheidene centimeters tot een deci-, 
meter groot worden , maar die ten slotte den stevigen stam toch 
niet kunnen doen ombuigen. Vallen zp op den grond, zoo bewortelen 
zij zich en worden nieuwe Agave’s. 
Allerlei andere voorbeelden zou men kunnen aanbalen ; ook de bol- 
letjes in bloemschermen onzer wilde uien zijn eigenlijk ook niet 
anders dan zulke broedknoppen. 
Als nu de Livia juncoram zich nestelt op de neérliggende bloem- 
bies, dan maakt zij daarin gallen, die overeenkomen met die op 
de zwartzadige soort. Maar aan de andere zijde gelijken die gallen 
sprekend op dikke uitgroeiende en zich bewortelende broedknoppen. 
Aan een zanderij , dicht bij Hilversum , vond ik eens zulke plantjes, 
die zeer talrijke jonge rosetjes op de stengels droegen. Van sommige 
was het gemakkelijk te zien dat zij gallen waren , daar zij meer uit 
schubben dan uit bladeren bestonden. Andere waren duidelijk broed- 
knoppen en daartusschen kwamen allerlei overgangen voor. Het 
vermoeden lag voor de hand , dat de luisjes van de broedknoppen 
gebruik gemaakt hadden om ze tot gallen te vormen. Zoodoende 
vonden zij reeds een deel van hun werk gereed en men zou zich 
voor kunnen stellen , dat zij in de groeiende broedknoppen , tusschen 
de scheede hunner bladeren , al gelegenheid genoeg voor hunne ont- 
wikkeling en hunne voeding zouden vinden. Er is dus nog maar 
weinig noodig om de scheeden zoo te misvormen , dat zij sappiger 
worden en wat ruimer holten omsluiten. 
Kan nu een luisje op Juncus supinus broedknoppen in gallen ver- 
anderen en verschillen deze in hun bouw maar weinig van de 
eersten, zoo werpt dit een eigenaardig licht op wat zij bij Juncus 
lamprocarpus doen. Om dit duidelijk te maken, is het noodig mede 
