UIT DE GESCHIEi)ENTS VAN DE IIÜISIIOENDERS 
275 
reeds uitgestorven vormen de voorouders ? Dit laatste spreekt darwin 
beslist tegen. De eersten zouden zich dan bepaald in het centrum 
van Centraal-Azië verborgen moeten houden. Het feit echter, dat de 
bekende wilde hoenders te midden van de oudste en dichtst bevolkte 
streken van Oost-Indië tot heden zijn bewaard gebleven , maakt de 
hypothese , dat de oer-vormen uitgestorven zouden zijn , zeer onwaar- 
schijnlpk. Er blijft ons inderdaad niet anders over, dan den stamvorm 
onder de levende en bekende wilde hoenders te zoeken ; want darwin 
meent slechts één enkelen stamvorm te mogen aannemen. 
De erkende wet : ,,Hoe grooter het verspreidingsgebied van een 
soort is, des te grooter is hare veranderlijkheid!” noopt ons tot 
een recapitulatie van hunne verspreiding. De variëteiten van het 
Bankivahoen nu zijn in horizontale en vertikale richting het verst 
verspreid, n.1. over 54 lengte- en 58 breedtegraden, terwijl het 
Sonneratshoen tot 10 lengte- en 8 breedtegraden en de beide overige 
binnen nog engere grenzen zijn beperkt. 
Het geographisch verbreidingsgebied pleit er alzoo voor, dat de 
Bankivahoenders de stamouders onzer huishoenders zijn en dat zich 
ten minste drie rassen daarvan* ontwikkeld hebben , is een schitterend 
bewijs van de veranderlijkheid der soort (Baldamus). 
Een verder bewijs voor deze bewering wordt gevonden in de 
groote overeenkomst van het Bankivahoen met de Vechthoenders , 
welke darwin als het meest typische van onze tegenwoordige hoender- 
rassen beschouwt, en in de bewering van blyth , dat de roode 
Engelsche huishaan byna tot den stamvorm (Bankiva) is teruggeslagen , 
ofschoon hij aanmerkelijk grooter is, terwijl de Indische huishoenders 
dikke pooten en de karakteristieke pareloogen bezitten. 
Laatstgenoemde vond in Birma zeer dikwyls de huishoenders 
vermengd met het daar aanwezige Bankiva-ras , zoodat het wilde en 
het tamme gevogelte ,,zeer fraai in elkander overgingen.” 
Verder heeft het gekraai van de Bankiva’s zeer groote overeen- 
komst met dat der Bantams en volgens darwin ook met dat der 
vechthoenders (Baldamus) , terwijl de stem der drie andere wilde 
hoendersoorten geheel verschilt met die der tamme hoenders. 
Verder wijst darwin op de algeheele afwijkingen , die voorkomen 
bij het Sonnerats-hoen , (vooral de hoornen plaatjes aan den hals), 
bij het Bosch- hoen van Ceylon (vooral de kam) en by het Vork- 
staart-hoen (vooral de staart en de kinlellen). Ook zijn deze drie 
niet te temmen; paringen met tamme dieren geven óf geen resultaat , 
