282 
BOEKBKOOKDEKLING. 
beweging de samenhang der deelen voortdurend kan veranderen. 
Bij elke verplaatsing haver deelen treden er krachten op , die de deelen 
trachten naar hun aanvankelijke plaats terug te voeren , krachten , die 
op de kleinste deelen der stof werken in een richting, tegenoverge- 
steld aan die der verplaatsing , en met een grootte evenredig aan 
deze. De mate , waarin deze krachten optreden , denke men zich 
overigens in ’t algemeen verschillend in verschillende deelen der 
ruimte. 
Eindelijk denke men zich nog in de stof een zich naar alle zijden 
voortplantende drukking (gelijk den hydrostatischen druk eener vloeistof) 
welke in normale omstandigheden , d. i. wanneer er geen verschui- 
ving of beweging in de stof bestaat, in alle punten een zelfde grootte 
heeft. 
De aldus gedachte stof zullen wij de electrische stoj noemen , de 
boven in de derde plaats aan haar toegekende eigenschap de veer- 
kracht der electrische stofB (p. 101 — 102). 
Deze voorstelling is door maxwell gegeven. De veerkracht in de 
electrische stof ontstaat dus niet als in de weegbare stof, waar zij 
het gevolg is van verschuiving der materieele deeltjes ten opzichte 
van elkaar , waar dus verdichting of verdunning ontstaat. Dit is hier 
in de electrische stof niet het geval , van laag tot laag wordt de 
zelfde hoeveelheid stof verschoven. Hieromtrent zegt de schrpver : 
,,Men denke zich rondom een kern A van zekere uitgebreidheid de 
electrische stof naar buiten verschoven zoodanig , alsof er binnen de 
kern eenige nieuwe electrische stof ware ontstaan , die de omringende 
had weggedrongen. Wegens de onsamendrukbaarheid der electrische 
stof zal er vergeleken bij den normalen toestand , door elk denk- 
beeldig oppervlak s, dat de kern geheel insluit, een zelfde hoeveel- 
heid electrische stof naar buiten treden , welke ook de vorm , 
grootte en ligging van het oppervlak moge zpn. Wij spreken hier 
van een verschuivingskern en noemen de bedoelde hoeveelheid electri- 
sche stof de sterkte der verschuivingskern. Deze grootheid geeft dan 
blijkbaar ook de hoeveelheid nieuwe chemische stof aan , welke men 
zich in de verschuivingskern ontstaan kan denken. Zulk een verschui- 
vingskern wordt een positieve genoemd. Wanneer men zich in een kern 
een storingstoestand denkt , waarbij de verschuiving der electrische stof 
naar de kern toe gericht is en waarbij binnen de kern als het ware 
eenige electrische stof is verdwenen, dan is dit een negatieve ver- 
schuivingskern. De hoeveelheid electrische stof, die in de kern er bij 
