286 
BOEKBEOORDEELING. 
zelfde zijn. Geen enkele verplaatsing van het electron laat zich den- 
ken , bij welke het arbeidsvermogen van zijn veld zou afnemen. Maar 
dan mogen wij ook besluiten dat , welke krachten ook ten gevolge 
van het eigen veld op de verschillende deelen van het electron mogen 
aangrepen, deze toch, over ’t geheele electron samengesteld geen 
resultante kunnen geven , welke het electron in deze of gene ricnting 
zoude trachten in beweging te brengen. — Voor de berekening van 
de geheele op het electron werkende kracht komen dus alleen in 
aanmerking de krachten, die uit het vreemde electrische veld voort- 
vloeien. Deze krachten zouden voor een tot het diëlectricum behoorende 
hoeveelheid electriciteit. ij tweeërlei zijn: 1® die welke uit de ter plaatse 
bestaande electrische kracht voortspruit (de stuwkracht in het beeld 
met de electrische stof), voor te stellen door ?] F, 2^ die welke uit 
de diëlectrische veerkracht voortspruit , voor te stellen door — F. 
Daar wij ons nu het electron als een niet aan diëlectrische veer- 
kracht onderworpen hoeveelheid electriciteit denken , komt hier de 
onder 2^ genoemde kracht niet in aanmerking en wordt dus de ge- 
vraagde resultante eenvoudig F.” 
De werkingen , die geladen lichamen in een electrisch veld onder- 
vinden , moeten de resultante zijn van de werkingen welke de elec- 
tronen , die de ladingen der lichamen vormen , ondervinden. 
De lading ?y van een electron is die welke het moet hebben om , 
in een middenstof met de eenheid van diëlectrische constante , op 
een centimeter afstand een voorwerp met de eenheid van lading 
schijnbaar af te stooten met de kracht van tj dynes. Op pagina 87 
spreekt de schrijver van electronen met ladingen 7ji , enz. Men 
zal hier geneigd zijn te vragen , waardoor dan een electron geken- 
merkt is, als het niet een bepaalde lading heeft, dus voor alle 
electronen dezelfde. 
Het spreekt wel van zelf, dat hier geen overzicht van het geheele 
werk kan gegeven worden. Van belang werd geacht iets mede te 
deelen omtrent de hypothesen , die de schrijver bij de verklaring dor 
electrische verschijnselen tot uitgangspunt gekozen heeft. Wanneer 
wij nog de aandacht vestigen op een paar paragrafen , dan is onze 
bedoeling dit slechts als voorbeeld te doen. Wij zouden er veel meer 
en misschien nog betere hebben kunnen uitkiezen. 
In § 150 wordt er op gewezen, dat op de oppervlakte van een 
geladen geleider krachten werken in de richting van de krachtlijnen , 
die in het oppervlak eindigen. Volgens faraday vat men deze op 
