BOEKBEOORDEELING. 
287 
als een gevolg van spanningen , die in het diëlectricum in de rich- 
ting der krachtlijnen bestaan , als er een electrisch veld is. Deze 
spanningen streven er naar de afmetingen van het diëlectricum in 
de richting der krachtlijnen te verkorten. Verder wordt dan bewezen 
dat de krachten die op isolatoren werken , ook wijzen op spannin- 
gen , welke in de richting der krachtlijnen in de middenstoffen be- 
staan. De grootte van deze spanningen wordt uitgedrukt door 
ü \ D F, waarin Z) = de diëlectrische verplaatsing en F de 
sterkte van het electrisch veld. Loodrecht op de richting der kracht- 
lijnen bestaat dan een drukking in de middenstof, wier grootte kan 
worden voorgesteld door TI = ^ D F. 
Belangrijk is ook § 163, die een theorie bevat ter verklaring van 
de verschillen van de diëlectrische constanten der weegbare stoffen , 
vergeleken met die van het vacuum. In deze paragraaf wordt ver- 
klaard, dat men onderscheid moet maken tusschen een schijnbare en 
een ware diëlectrische constante van een diëlectricum. De betrekking 
O 
tusschen deze grootheden wordt weergegeven door de formule 
K = Kw 4: 7T /. 
De grootheid / bestaat nog uit twee deelen en /g , dus / — 
/i “1“ / 2 * /i van de bewegelijkheid der moleculen zelve , 
/2 van die der electronen in de molecule. 
Wordt een diëlectricum onderworpen aan periodiek van richting 
wisselende electrische velden , dan neemt af als die perioden kor- 
ter worden , als de frequentie der wisselingen zekere waarde over- 
treft , wordt = 0 ; doordat dan de standveranderingen der 
moleculen de wisselingen van het veld niet meer kunnen volgen. De 
electronen zouden echter veel meer bewegelijk zijn en veel langer 
door verschuivingen de wisselingen in het electrisch veld kunnen 
volgen, zoodat de grootheid /g ^oo spoedig afneemt, maar bij 
veel sneller wisselingen van het veld zou /g ook niet constant kun- 
nen blijven en tot nul moeten naderen. 
Zoo eischt de theorie dan dat tegenover electrische velden , die 
met oneindig kleine periode van richting wisselen , alle diëlectrica 
eenzelfde diëlectrische constante zullen toonen. »Nu wordt tegenwoor- 
dig zoo goed als algemeen aangenomen dat er in een lichtstraal 
wisselende electrische velden voorkomen, waarvan de periode samen- 
valt met die der zoogenaamde lichttrillingen en dus verbazend 
gering is. Daardoor zijn het de optische verschijnselen , van welke 
men, door ze te beschouwen in het licht der electromagnetische 
