aoo 
DE COLLOÏDAALTOESTAND DER STOF. 
ethertrillingen van den lichtstraal , waarmede de periode van hun 
eigen trilling overeenkomt. Het is dus ’t bij het geluid zoo bekende 
verschijnsel van het resoneeren of medeklinken. Door dit medetrillen 
worden nu bepaalde ethergolven , d. i. licht van bepaalde breekbaarheid 
of kleur , verzwakt of geheel uitgedoofd. Het licht , dat de vloeistof 
doorloopen heeft , vertoont zich dan in de kleur complementair aan 
het uitgedoofde; d. i. by een zilver-sol rood. Zyn de gesuspendeerde 
deeltjes niet-geleiders, dan wordt het verschijnsel door de theorie en 
door de werkelijkheid uitgesloten. Bedenkt men , dat in de electro-mag- 
netische theorie van het licht snel heen en weergaande electrisch geladen 
deeltjes de lichtgolven voortbrengen, dan is het laatste begrijpelijk. Ook 
de polarisatie en den stand van het polarisatie-vlak kon ehrenhaft 
uit de theorie afleiden. 
De sols vertegenwoordigen geen evenwichtstoestand. Wel kan 
men ze , als zij door dialyse zorgvuldig van de zouten (electrolyten) 
bevrijd zijn, langen tyd bewaren, als men het licht afsluit — schrijver 
dezes plaatste een roode , vry geconcentreerde zilver-sol in een koele 
donkere kast en vond haar na een jaar nog zeer weinig veranderd — 
ten slotte evenwel beginnen zij vlokken af te zetten en eindigen met 
de omzetting in de zuivere vloeistof, waarin de colloïdale stof als 
gelei op den bodem ligt , die bij metaal-sols spoedig den gewonen 
metaaltoestand aanneemt. Men zou als eindtoestand verwachten de 
twee door een plat vlak gescheiden oplossingen , die het stelsel phenol- 
water en ether-water te zien geven. Dit is echter niet het geval. 
De gesuspendeerde deeltjes , nog vloeibaar , nemen allengs in grootte 
toe als gevolg van de wet, dat de oppervlaktespanning naar een 
minimum streeft. De taaiheid of viscositeit van de vloeistof neemt 
daarby voortdurend toe. Ten slotte vloeien de nog zeer vervormbare 
deeltjes samen en de geheele massa wordt gelei of gel, zooals het 
heet. By dit samenvloeien en wat er uit volgt, spelen de opper- 
vlaktespanningen een groote rol. Daar het platte scheidingsvlak 
hier niet bereikt wordt , zijn de oppervlakken gebogen en discontinu en 
daarmede de spanningen enorm groot. Men moet zich voorstellen, dat 
de droppeltjes tot draden en platte vlakken samenvloeien en dat 
deze door die spanningen omgebogen en vereenigd worden. Zoo 
verkrygt zulk een gelei structuur. Dit is een hoogst merkwaardig 
verschynsel van groote beteekenis. Wij moeten daarom bij dat gelati- 
neeren , uitvlokken , coaguleeren of hoe men het verschijnsel ook ge- 
noemd heeft , een wijle onze aandacht bepalen. Het toenemen van 
