320 
DE COLLOÏDA.ALTOESTAND DER STOF. 
voor het wetenschappelijk onderzoek. Wat raoult , van ’t hoff, 
ARRHENius en BAKHUIS ROOZEBOOM deden voor de kristalloïden met 
hun osmotischen druk en electrolytische splitsing, dat hebben de 
genoemde onderzoekers gedaan voor de colloïdale stof. Het onderzoek 
op het laatste veld is in menig opzicht een tegenhanger van dat op 
het eerste , al vereischte het laatste meer de gaven van den prak- 
tischen werker , het eerste dat der geniale Intuïtie. Van den luister, 
die de eerste groep van wetenschappelijke arbeiders sinds lang om- 
geeft, moet althans iets afstralen op de laatste. 
Utrecht. 
DUINWANDELING. 
De wind blaast en over den kop van een duin stuift het zand. 
De zuidwesterhelling wordt ontbloot, de noordooster overdekt. Ginds 
is de grond kaal , de eenjarige planten en de kleine overblijvers heb- 
ben het reeds lang opgegeven , de duindoorn en de helm en de 
kruipwilg trachten het nog zoo lang mogelijk uit te houden. Maar 
hun wortelstokken en een deel hunner wortels zyn reeds losgewoeld , 
het zand tusschen hen is weggewaaid. Men ziet hoe krachtig zij 
ontwikkeld zijn en hoe zeer zij hun best doen , om de eenmaal 
veroverde plek vast te houden. Een hand dik is het zand los en droog , 
maar daaronder is het nog vochtig. Hier vertakken zich de wortels 
en groeien zoo ver mogelijk , deels om in droge tijden het noodige 
vocht te vinden, deels om de weinige voedingsstoffen, die het water 
bevat , bijeen te garen. Heftig is de strijd tusschen wind en plant 
en alleen een heel bepaalde organisatie stelt de laatste in staat het 
nog zoolang uit te houden. 
Van waar die organisatie? 
Onder den wind worden de planten 'allengs met zand overdekt , 
en er ontstaat eveneens een stryd , maar van anderen aard. Toch zijn 
het weer in hoofdzaak dezelfde planten die zegevieren. De eenjarigen 
en de kleine overblijvers worden spoedig overstoven; zij groeien niet 
snel genoeg , en zijn ook niet vrij genoeg in hun vertakking , om 
boven den grond te blijven. Hun wortels raken in de diepere lagen 
allengs meer van den toegang der lucht afgesloten ; zij zijn er niet 
op ingericht zelven in hun weefsel de lucht naar alle takken en 
uiteinden heen te voeren. Allengs ziet men de fijnere soorten ver- 
