DUINWANDELING. 
321 
dwynen. De vallei, die met Parnassia’s en Gentianen en kleine 
Orchideeën en allerlei fraai bloeiende en heerlijk riekende planten zich 
tooide , verandert allengs van karakter. Jaren lang houdt de noord- 
oostelijke rand het nog uit. Hier stuift het minste zand in en wordt , 
als de oppervlakte maar hier en daar wat opdroogt , al zand wegge- 
waaid en op het aangrenzend duin opgedreven. Die rand , welk een 
rijkdom biedt zij aan den bloemenliefhebber en hoe zoekt zijn oog 
het eerst in die richting ! Elders is het kruipwilg en zegge en nog 
eens kruipwilg en nog meer zegge , die de geheele vlakte gaan be- 
dekken , een uiterst eentonige , weinig aantrekkelijke flora. 
Van waar die eentonigheid? 
Alleen voor onze duinen zijn onze duinplanten niet ontstaan. Zij 
worden ook elders aangetroflen. Sommige op de heide , andere op de 
zandverstuivingen , nog andere op verschillende groeiplaatsen. Enkele 
zijn alpenplanten en leven onder dat veel koudere klimaat , onder 
overeenkomstige omstandigheden. De veld-gentiaan of Gentiana cam~ 
pestris , zoo algemeen tusschen Katwijk en Scheveningen , moge als 
voorbeeld genoemd worden. Andere herinneren aan de woestijn en 
de blauwdistels of Eryngium , die de kale hellingen onzer duinen 
met hun wonderlpk fraaie, bleekblauwe tinten sieren, vinden hun 
nauwste verwanten in de woestynen van Arabië en omliggende lan- 
den. Zoo zou men voort kunnen gaan ; zelfs Amerika heeft in de 
Erigeron van Canada en verschillende andere soorten zijn bijdragen 
geleverd. 
Het klimaat en de grond zoeken dus uit. Zij vormen een soort 
van zeef. Uit de omliggende streken, ja uit ver verwijderde landen, 
trachten allerlei planten zich in de duinen een nieuwe woonplaats 
te verwerven. Sommige indringers verdwijnen spoedig en , zoo ik my 
wel herinner, is de Glaucium zulk een soort, die herhaaldelijk over- 
komt , jaren lang den strijd volhoudt , maar toch telkens weer ver- 
dwynt. Anderen nestelen zich, maar kunnen geen veld winnen. De 
Convolvulus Soldanella, de m^-Euphorbia en de wilde mierik of Lepi- 
dium Draha behooren daartoe. Weêr anderen worden allengs alge- 
meen , voor hen passen grond en klimaat. De Teunisbloemen uit 
Amerika kunnen niet meer van inlandsche soorten worden onderscheiden , 
en de Gorispermum Marshalli , die gezegd wordt een eeuw geleden 
door de kozakken te zijn ingevoerd, is plaatselijk een der meest 
gewone duinplanten geworden. 
Men noemt die zeef den strijd voor het leven en haar werking 
21 
