DUINWANDELING. 
323 
In veel hoogere mate is dit het geval op de alpen. Waar bij 
ons duinen en duinvalleien , kale plekken en boschjes nog heel wat 
verscheidenheid opleveren , is op de toppen der alpen , aan de grenzen 
der eeuwige sneeuw , de scheiding der typen een veel grootere en 
veel volledigere. Lage planten met kleine harde bladeren , meest 
groote en fraaie bloemen en dikke en lange wortelstokken vormen 
hier een gemakkelijk te herkennen type. Zoo is het ook elders en 
telkens bepaalt een nauwer begrenzing van de eigenschappen van 
klimaat en grond een eigen karakter der flora. 
Naast de vraag , hoe de zeef werkt , staat een andere. Hoe komt 
het dat er in den grooten hoofdstam , in de massa van het middel- 
matige , toch nog zooveel verscheidenheid ontstaat , dat elke bizon- 
dere landstreek daaruit een bizondere flora putten kan ? Deze vraag 
is tot nu toe een bron van veel beschouwingen maar van weinig 
proefnemingen geweest. Langen tijd heeft men gemeend , en nog vrij 
algemeen vindt men die meening verspreid , dat de zeef niet alleen 
zeeft. Zij zou eigenlijk niets vinden om te ziften. Maar zij zou alle 
soorten , die maar eenigszins daartoe plooibaar waren , allengs zoo 
veranderen, dat zij ten slotte wel door de mazen konden gaan. De 
natuurkeus zou niet alleen uitzoeken , maar ook zelf de uit te zoeken 
soorten maken. 
Echter, zóó scherp zijn de flora’s niet gescheiden. Men zou dan 
de duinplanten alleen op de duinen , de alpenplanten alleen op de 
alpen moeten vinden. Men vindt integendeel dezelfde planten , zoo 
niet allen , toch voor het grootste gedeelte in den hoofdstam terug. 
Zelfs de zeer eigenaardige flora der woestijnen van de zuidwestelijke 
staten van Noord-Amerika is niet geisoleerd. Zp vindt haar oorsprong 
op de droge hellingen voor de Siërra Nevada , de Rocky Mountains 
en andere naburige gebergten. Van bier uit hebben zich wellicht de 
meeste woestijnplanten op haar tegenwoordig gebied verspreid ; want 
weinig soorten schijnen uitsluitend in de woestijnen zelven voor te 
komen. 
Men kan dus aannemen dat in de hoofdmassa der plantensoor- 
ten , die onder gemiddelde omstandigheden groeien , voortdurend 
allerlei nieuws ontstaat , waarvan het een voor deze , het ander 
voor gene uitersten toevallig meer geschikt is. Komt dan de gelegen- 
heid , dan breiden zulke soorten zich daar snel en dikwijls in geweldige 
aantallen van individuen uit; komt de gelegenheid niet, dan blijven 
zp onbeteekenend en verdwijnen vroeger of later weer. 
