330 
BIJDRAGE TOT DE KENNIS DER ERFELIJKHEID 
erwten heeft in 1865 gregor mendel zijn wet der erfelykheid 
beschreven , welke proefnemingen later zijn bevestigd door de vries, 
coRRENs, TSCHERMAK en WEBBER. Dit had tengevolge dat hetgeen 
MENDEL bij hybridiseering van planten vaststelde, werd getoetst aan 
de gevolgen van paring der variëteiten van ratten en muizen. 
Tot recht verstand van hetgeen volgt, wil ik den lezers in het 
kort mededeelen wat mendel ontdekte. 
WET VAN MENDEL. 
Van de erwt bestaan, zooals bekend is, verschillende variëteiten, 
die zich onveranderd voorttelen. Die afwijkingen van de gewone soort 
toonen zich op verschillende wijzen, als in de kleuren der bloemen 
of stengels, vorm der bladen, kleur der zaden, vorm daarvan, enz. 
Nu vond MENDEL , dat by kruising van planten der oorspronkelijke 
soort met die van een der variëteiten, welke dan ook, alle daarvan 
komende hybriden de uiterlijke kenteekenen der oorspronkelijke soort 
hadden. 
Een voorbeeld : De’ eerste generatie of m. a. w. de hybriden, 
voortgekomen uit ronde erwten, gekruisd met gedeukte, gaven, allen 
zonder onderscheid ronde erwten. Noemen we de oorspronkelijke soort 
(ronde zaden) a en de variëteit (gedeukte zaden) b, dan verkreeg hij 
uit a X b zonder eenige uitzondering alleen ronde zaden, dus ab 
heeft de uiterlijke kenteekenen van a. Hij noemde de uiterlijke ken- 
teekenen van a daarom domineerende (overheerschende) en daartegenover 
die van b recessieve (onderworpen), 
De hybriden ab hadden nu uiterlijk het kenmerk van a en in laten- 
ten toestand het kenmerk b in zich, hetgeen uit de eerste generatie 
daarvan blijkt. De hybriden ab onderling gekruisd , gaven toch op 
iedere vier erwten drie met het kenmerk a en één met het kenmerk b. 
Uit de tweede generatie der hybriden blijkt het volgende. De zaden 
met het kenmerk b van de eerste generatie gaven in de tweede gene- 
ratie uitsluitend zaden met het kenmerk b, het recessieve, terwijl de 
zaden met het domineerende kenmerk a uit de eerste generatie bleken 
te bestaan in verhouding als 1 a tot 2 ab, daar van ieder drietal 
dezer zaden er weder één was, die uitsluitend het domineerend ken- 
merk a bleek te bevatten en twee met het uiterlijk a tevens in latenten 
toestand het uiterlijk b. Duidelijkheidshalve a het domineerende ken- 
merk noemende, b het recessieve , dan stellen we den hybridevorm 
daarvan voor als ab. 
