342 
BIJDRAGE TOT DE KENNIS DER ERFELIJKHEID 
Uit de ingekomen antwoorden ontleen ik het volgende : 
Een autoriteit op postduivengebied in ons land schrijft mij:» Mijn 
systeem is steeds geweest om de bestgebouwde , meest forsche duivin- 
nen uit te zoeken en die te paren met minder zwaar gebouwde dof- 
fers, die echter bij de wedvluchten het meest hadden uitgeblonken, 
dus intellectueel het best ontwikkeld waren. Daaruit kwamen meestal 
schoongebouwde jongen met het forsche lichaam der duivin en de 
slimheid en energie van den doffer. Omgekeerd gaf een groote doffer 
met een kleine duivin steeds ongunstige resultaten. Bij postduiven 
richt zich de kleur der jongen meestal naar de grootouders.” 
Een ander schrijft : „Blijkens jaren lange opgedane ondervinding 
is by het samenstellen der foktoomen tot het kweeken van op kleur 
te fokken vogels het volgende als waarheid aangenomen, b. v. voor 
Minorca’s : de houding, de kleur en de kopversierselen erven de kuikens 
van den vader, de vorm van het lichaam en de grootte van de moeder.” 
Een derde: »Bij zilverpel hennen plaatste ik een goudpel haan; 
de meeste kuikens waren goudpel en veelal hennen , dus met de 
kleur van den vader. Evenzoo wanneer ik bij goudpel hennen een 
zilverpel haan plaatste, had dezelfde kleurverwisseling plaats. Bij de 
hoenders heeft de haan op kleur en vorm der nakomelingen den 
grootsten invloed”. 
Een vierde: »Bij de hondenfokkery is mij gebleken, dat de ken- 
teekenen van den vader in meerdere mate op de jongen overgingen, 
dan die van de moeder. Dit bleek my niet alleen bij paring in het- 
zelfde ras, maar ook bij kruisingen, b.v. Holl. Smous reu met lersche 
terrier teef, geleken verre weg de meeste jongen op den vader wat 
het uiterlyk aanging, doch in grootte kwamen zij der moeder meer nabij”. 
Een vijfde: »By paarden is mijne ondervinding dat de kleur van 
de moeder eerder overerft op het veulen dan die van den vader. In 
de y> Recueil Hygiene et de Médecine Vétérinaire militaire, Sme Serie, VoL IV 
p. 384^' wordt evenzoo medegedeeld dat wanneer hengst en merrie 
van verschillende kleur zijn, 58 op 100 veulens de kleur van de moe- 
der hebben in de geobserveerde gevallen. Een ietwat donkerder dan 
gewoonlijk gekleurd mannetje van de grijskopgans (bernicla polioce- 
phala) gaf in een broedsel één jong als de vader gekleurd, de andere 
waren gekleurd als de moeder.” 
Een zesde: »Een goudvoshengst met witten staart en manen dekte 
377 merries, bruine, zwarte, vossen, moorkoppen, schimmels en bruin- 
bonte. Naar de kleur van den hengst sloeg ongeveer 78 pet. der veu- 
