EN VERANDERING DER KLEUREN. 
343 
lens, waarvan + 46 pet. geheel overeenkomstig den vader. De helft 
hiervan hadden het kolletje van den vader overgenoraen ; op een 
enkele uitzondering na waren dit allen merrien. Een andere hengst, 
goudvos met goudstaart en manen, zonder witte teekeningen, uit 
Oldenburg geimporteerd, sloeg voor het meerendeel zwarte veulens. 
Ik meen hier met een geval van vererving in de tweede generatie te 
doen te hebben. Een merrie, in de vierde generatie bruin doorgefokt , 
wierp steeds veulens, geheel slaande naar den hengst, behalve in twee 
gevallen, gedekt door een blauwen moorkop gaf zij een bruin moor- 
kop merrieveulen en een zweetvos hengst gaf haar een goudvosveulen 
met witten staart”. Dezelfde fokker schrijft verder: De voorouders 
der fokdieren brengen m. i. de goede hoedanigheden eerst over op en 
na de tweede generatie. Dit ondervind ik ook bij de konynenfokkerij. 
Vooral bij Hollandsche konijnen doet zich dit op merkwaardige wijze 
voor. Juist de konijnen, welke het minst raszuiver zijn, brengen mij 
de mooiste jongen, terwjjl de tweede generatie weder geheel als de 
grootouders zpn. Mijn mooiste Hollandsch konijn trok ik uit een ge- 
heel witte voedster.” 
Ik wil het bij vorenstaande mededeelingen laten; zij wijzen ge- 
noegzaam uit dat dikwijls verschillende resultaten worden verkregen, 
die zeker in de eerste .plaats hun oorzaak vinden in het feit dat de 
dieren niet rein waren geteeld en dus terugslag op voorouders niet 
was uitgesloten. Een bewijs dat de kleur van vaderszijde in meerdere 
mate op de jongen overgaat, is dunkt mij nog niet genoegzaam ge- 
leverd. Zooals ik reeds vroeger zeide komt het mij voor, dat de kracht 
der vererving in de eerste plaats moet worden gezocht in het meer oj minder 
lange bestaan der variëteit, waarin deze zuiver is voortgeteeld. 
Onverklaarbaar blijft mij hei door mij vroeger medegedeelde feit 
dat bij rein geteelde kanaries een groene of gele man met bruinen 
pop nooit bruin of bruingeteekende jongen kan geven en andersom, 
een bruine man met een gele of groene pop alleen bruine jongen 
van het vrouwelijk geslacht. Even onverklaarbaar blijft het mij waar- 
om een bruine kanarie, die voor 50 pet. of minder, van bruine af- 
stamming is, nooit een mannetje kan zijn. 
De beschreven proeven met ratten en muizen zouden nog kunnen 
worden uitgebreid met gedane waarnemingen van andere schrijvers. 
Ik meen ■ hiermede echter te kunnen volstaan en te hebben aange- 
toond dat er nog een ruim veld braak ligt voor proefnemingen met 
andere dieren. Wat prof. de vries destjjds van hybriden van planten 
