TIET ROESTEN VAN HET IJZER. 
355 
die immers steeds koolzuur en waterdamp bevat, ’t Eenig verschil 
was , dat er in ’t eerste geval overvloed van water en koolzuur is , 
terwijl in het tweede geval de zuurstof de overhand heeft. Terwijl 
in het water daarom het ferrocarbonaat door het koolzuur in 
oplossing komt , moest in het tweede geval het ferrocarbonaat 
slechts een kortstondig bestaan hebben. Door de vochtige, aan zuur- 
stof rijke lucht , zou het spoedig , onder verlies van koolzuur , in 
yzeroxydehydraat moeten verkeeren. 
Dit is dan ook de voorstelling, die omstreeks het midden der vorige 
eeuw van het roesten gegeven werd. ^ 
Daar ’t veronderstelde overgangsproduct niet is aan te toonen , 
kon de juistheid daarvan niet rechtstreeks bewezen worden. Toch 
kon men zich op feiten beroepen , die daarvoor pleitten. 
Vooreerst, dat men soms in roest nog een weinig koolzuur en 
yzeroxydule aantreft en in de tweede plaats de bevinding , dat 
het roesten geen aanvang neemt alvorens zich op het ijzer water in 
vloeibaren staat, als dauw, heeft afgezet. Men begrijpt dat in niet 
te droge buitenlucht, bij daling der temperatuur, nu en dan dit 
noodwendig gebeuren moet. Zorgt men er daarentegen binnenskamers 
voor, dat de temperatuur steeds boven het dauwpunt blijft, dan 
roest het daarin voorhanden ijzer niet. 
Dat deze laatste bijzonderheid nu voor de opvatting pleit , ligt 
hieraan , dat water bij het neêrslaan uit de lucht zuurstof en kool- 
zuur in oplossing bevat en wel voor de beschrevene werking in 
gunstigere verhouding dan zij in de lucht voorkomen. Het water 
lost toch elk der luchtgassen op in reden van zijne oplosbaarheid en 
van den druk die het op de vloeistof uitoefent. De in regenwater 
opgeloste lucht , — en die in dauw kan daarvan niet veel verschil- 
len — is naar baumert vond samengesteld als volgt , uitgedrukt 
in voluum-procenten : 64.67 stikstof, 33.76 zuurstof en 1.77 kool- 
zuur. De zuurstof maakt dus een derde van ’t geheel uit (in 
de lucht een vijfde) en het koolzuur , waarvan de atmosfeer hoog- 
stens een half per mille bevat, is nu opgeklommen tot 1^/4 pet. 
Hierbij komt nu nog, dat die gassen in het water verdicht zijn en 
' Zie o, a. GRAHAM OTTO, Ausjührl. Lehrbuch der Chemie^ 3te Aufl. 1853, waar 
men Band IJ, p. 875, leest (woordelijk vertaald): ,,bij ’t roesten van ijzer onder ge- 
,,wone omstandigheden schijnt eerst koolzuurijzeroxydule gevormd te worden; dit wordt 
,, langzamerhand in ijzeroxydehydraat veranderd , doordien het koolzuur weer vrij wordt.” 
