360 
HET ROESTEN VAN HET IJZER. 
dit kan de medewerking van koolzuur bij het eigenlijke roest-proces 
niet verklaren , aangezien , gelijk dunstan zelf vond , het yzer in 
vochtig koolzuurgas blank blijft, tenzij tevens zuurstof aanwezig is. 
Voorts herhaalde hij ook de vermelde proeven met oplossingen 
van bijtende en koolzure alkaliën en wel met den bekenden uitslag. 
Doch hp breidde die proeven uit tot andere oplossingen en bevond 
nu dat, bij de vroeger vermelde wijze van proefneming, het roesten' 
in hoogere of geringer mate verhinderd werd, door oplossingen van: 
koolzure kali, — natron en — ammonia, bijtende kalk, ammonia, 
borax, gewone phosphorzure natron (NagHPO^), dubbelchroomzure 
kali , geelbloedloogzout , chroomzuur en salpeterigzure natron. 
Daarentegen werd het roesten niet verhinderd door oplossingen van : 
keukenzout, chloorzure kali, ijzervitriool, roodbloedloogzout , salpeter 
en glauberzout. 
Hp merkt nu op dat de stoffen , die ’t roesten van ijzer tegen- 
gaan , juist diegene zijn in wier tegenwoordigheid waterstofperoxyde 
ontleed wordt en die bij gevolg ook de vorming daarvan hinderlijk 
moeten wezen. Hij houdt het daarom voor nauwelijks twijfelachtig 
dat het waterstofperoxyde een belangrijke factor bp het roestproces is. 
Ook mij komt dit waarschijnlijk voor. Behalve om de door dunstan 
aangevoerde reden , omdat hierdoor verklaarbaar wordt , dat ook 
dubbelkoolzure alkaliën, die eveneens ongunstig zpn voor het ontstaan 
van waterstofperoxyde , in weerwil dat zij geen koolzuur opslorpen , 
toch het roesten kunnen beletten. De bovengemaakte gevolgtrekking , 
dat er voor het roestwerend vermogen van bijtend alkali nog een 
andere reden moest zijn dan het koolzuur-opslorpen , wordt hierdoor 
dus bevestigd. En voorts wordt door deze veronderstelling het roesten 
op overeenkomstige wijze verklaard , als de langzame verbrandingen 
(oxydaties) in ’t algemeen. Men heeft daarbij toch in tal van gevallen 
het optreden van waterstofperoxyde aangetoond. Dit deden schönbein 
en traube ook met name voor het metaal zink , dat in zijn ver- 
In „Nature’^ vau 18 Dec. 1903 lees ik, dat DR. G. T. MOODY tegen deze ge- 
volgtrekking van DUNSTAN opkomt. Volgens hem kan men de zouten die ’t roesten 
belemmeren in twee klassen verdeelen : Ie. die ’t koolzuur opslorpen en 2e. die daar- 
door ontleed worden (bij gevolg ook wegnemen) zoodat hunne beschermende werking 
altijd te verklaren is uit koolzuur-opslorping. 
Behalve dat niet alle door DUNSTAN werkzaam bevondene zouten in een dezer 
afdeelingen kunnen worden gebracht, is dit reeds afdoende weerlegd door de proef van 
CALVERT met dubbelkoolzure alkaliën, die reeds 33 jaar oud is. 
