364 
HET KOESTEN VAN TIET IJZER. 
galvanisme te hulp geroepen. Het roest zou elektronegatief , het 
ijzer elektropositief worden. Wat voorts de werking niet weinig be- 
gunstigt, is dit, dat — gelyk uit de gegevene vergelijking blpkt 
— het koolzuur telkens weder opnieuw beschikbaar wordt en eindelijk 
de poreusheid van het roest, zijn opslorpend vermogen voor vocht 
en lucht. Het ijzer is in dit opzicht in ’t nadeel tegenover andere 
metalen zooals zink , waarop de eerstgevormde roestlaag een samen- 
hangende laag vormt, die de lucht niet doorlaat. ^ 
Een bijzonderheid van ijzerroest verdient nog een korte vermel- 
ding; men treft daarin geregeld een weinig ammonia aan. Over den 
oorsprong daarvan is vroeger getwist. 
Men meende een tijdlang dat waterstof, uit een verbinding vrijko- 
mend , in staat was zich direct met de stikstof uit de lucht te ver- 
binden. Als dit juist was, behoefde men zich over ’t voorkomen van 
ammonia in roest niet te verwonderen , daar — gelijk wij zagen — 
bij de vorming daarvan niet zelden elektrolyse van water in het spel 
is. Doch de proeven waarop deze meening steunde (men verhitte 
stikstofvrije organische stoffen , zooals suiker en zetmeel , of ook som- 
mige metalen , zooals tin , lood en zink , gemengd met bijtend alkali , 
aan de lucht) zijn met groote zorg herhaald door will en bevond 
deze , dat nooit ammonia kon worden aangetoond , tenzij dat de 
gebezigde materialen die reeds vóór de proef bevatten of gelegen- 
heid hadden gehad die uit de lucht op te nemen. Naar men weet , 
bevat deze laatste steeds een weinig ammonia en vooral de lucht in 
een chemisch laboratorium is er dikwijls tamelijk rijk aan. Als bewijs 
van de nauwkeurigheid waarmeê will te werk ging , zp vermeld dat 
hij de te onderzoeken stoffen — nadat zij des noodig van ammonia 
gezuiverd waren — niet meer met handen aanraakte , daar hp bevon- 
den had , dat dit voldoende was er weder een spoor ammonia in te 
brengen. 
Waterstof, uit een verbinding vrijkomend, kan zich dus niet met 
1 Dat niettemin het proces ook bij zink in de buitenlucht doorgaat, ligt hieraan 
dat de roestlaag (een basisch koolzuur-zink) in regenwater niet onoplosbaar is. PETTEN- 
KOFER bevond aan een zinken dak in München, dat per vierkanten voet daarvan 8.38 
gram geoxydeerd werden in 27 jaar en dat de helft daarvan met bet regenwater was 
weggevoerd. 
Toch zou het 243 jaar duren, voordat een zinken dak van 0.55 mM. dikte geheel 
was weggespoeld. 
