366 
HET ROESTEN VAN HET IJZER. 
volkomen gaaf is , daar het laatste , als beide metalen met water en 
lucht in aanraking komen , elektropositief wordt , juist andersom als 
by verzinkt, zoogenoemd gegalvaniseerd ijzer, dat daardoor beter 
tegen atmosferische invloeden beschermd is en o. a. voor telegraaf- 
draden veel gebruikt wordt. 
Zeer doelmatig is voorts het vernikkelen van ijzer. Een laag nikkel 
langs galvanischen weg op ijzer en staal aangebracht is zeer duur- 
zaam , minstens even hard als het daaronder liggend metaal en blijft in 
de atmosfeer onveranderd. Het vernikkeld ijzer is ’t eerst in gebruik 
gekomen voor revolvers en geweren , doch langzamerhand ook ter 
vervaardiging van allerlei fijne ijzerwaren, zooals sloten, sleutels, 
haardversieringen , enz. 
Ten slotte is nog van een goed bedachte manier te gewagen , die 
hierop neêrkomt dat men ’t roesten voorkomt door. . . . roesten. 
De methode is vergelijkbaar met de gebruikelijke om pokken te 
voorkomen , hierin bestaande , dat men gezonden aan koepokken doet 
lijden , om ze voor een verwante gevaarlijke ziekte onvatbaar te 
maken. 
Het verderfelijke van het natuurlijke roesten is ’t gevolg hiervan 
dat het zich niet tot de oppervlakte blijft bepalen , doch door de 
poreusheid van het gevormd product steeds dieper doordringt, zoo- 
dat zelfs dikke platen ten slotte geheel doorroesten. Kon men ijzer 
aan een verwant euvel doen lijden, waardoor een samenhangende 
roestlaag ontstond die de lucht afsloot, dan zou het onderliggende 
metaal onvatbaar worden , onbereikbaar voor vochtige lucht. 
Men kan dit nu werkelijk door de oppervlakte van ijzer , in plaats 
van aan een langzame , aan een snelle verbranding bloot te stellen. 
Er ontstaat dan een van gewoon roest verschillend product, een 
verbinding van ijzeroxydule met ijzeroxyde , in eene verhouding , 
die iets wisselt naar de temperatuur waarbij de verbranding wordt 
uitgevoerd. ^ Daar het bij het smeden als een huidje op het ijzer 
gevormd wordt, dat de smid door af kloppen verwijdert, noemt men 
het wel ijzerhamerslag. 
Om deze verbinding als een beschermende laag op ijzeren voor- 
werpen aan te brengen, verhit men deze evenwel niet in de lucht 
’ Ook in de natuur komt een ijzeroxydule-oxyde voor, gemiddeld uit gelijke mole- 
culen Fe O en Fe„ O3 bestaande, dat wegens zijn werking op week ijzer „magneetijzer- 
steen” heet. 
