ANTHONT VAN LEEUWENHOEK. 
383 
werd geschonken, mogen ons nog eenige oogenblikken bezig houden. 
In de eerste plaats dienen we kennis te maken met den Priester an- 
TOON ciNCK, die het initiatief schijnt genomen te hebben om leeuwen- 
hoek voor »zpn arbeid en kleine zaken, maar van grooten roem” te eeren. 
CiNCK was Bosschenaar van geboorte en bekwam , na eerst te Leu- 
ven leeraar in de Natuurkunde te zijn geweest, den leerstoel van 
christelijke welsprekendheid. Als aanhanger van de leer van jansse- 
Niüs, en tegenstander van de bul ,,Unigenitus”, waarvan de invoering 
in België in 1713, vooral in Leuven, de meeste gisting bracht, 
zag hij zich in 1729 genoodzaakt de stad te verlaten en in Holland 
eene schuilplaats te zoeken. Als vrijzinnig en ontwikkeld man mogen 
we hem den lof niet onthouden , hem in ruime mate gegeven , dat 
hij was een man van hooge bekwaamheid. 
Het streven naar vooruitgang op wetenschappelpk gebied werd 
door zekere partij met leede oogen aangezien , maar dit weerhield 
den geleerde cinck niet om zpn naamgenoot, wat den voornaam 
betreft, anïoni leeuwenhoek, den vriend van leibnitz, te huldigen. 
Hij voelde eerbied voor diens natuurkundige ontdekkingen en , in 
overeenstemming met andere leden zijner Hoogeschool , wilde hij niet 
achterblijven leeuwenhoek daarvan een zichtbaar blijk te geven 
en aan van loon , den oud-leerling van cinck , werd opgedragen den 
penning ,,op eene plechtige wijze” te overhandigen. 
Waar de plechtigheid in bestond hebben we gezien. Het was met 
recht ,,de Delftsche deftigheid”. 
We hebben zoo straks boitet , den geschiedschrijver van Delft ge- 
noemd. In zpne beschrijving, zegt hij op blz. 766, dat leeuwen- 
hoek de medaille ontving ,,uit last des heeren Professoren van het 
Collegie , genaamd ,,Het wilde Zwijn” te Leuven.” 
Allicht zou men , aan dien vreemden bijnaam vasthoudende , de 
Leuvensche Hoogeschool in een kwaad daglicht brengen en daardoor 
de hulde, aan leeuwenhoek gebracht, geringschatten. 
We zullen daarom de noodige opheldering geven. 
De Hoogescholen van Leiden en Leuven werden over en weder 
bezocht door de studeerende jongelingschap. Toch evenwel vertrokken 
daarheen inzonderheid de zonen van Katholieke ouders. 
Er waren vier scholen of leercursussen van de faculteit der wijs- 
begeerte en wetenschappen te Leuven. 
Eene daarvan werd ,,het Varken” genaamd. 'Zoo vinden wij bij 
voorbeeld geraruus van loon ingeschreven onder „Nomina Porcensium^\ 
