WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
5 
Bestuiving van de sleutelbloem. — Niettegenstaande de heterostylie — het 
voorkomen van bloemen met een verschillende lengte der stijl op verschillende 
individuen — een zoo prachtige inrichting schijnt voor de verhindering van 
zelfbestuiving en de bevordering van kruising, schijnen de Primula’s daarvan 
toch maar weinig gebruik te maken. Zij worden door insecten veel te zeldzaam 
bezocht. Verschillende onderzoekers hebben daarop gelet; men ziet enkele bijen 
en hommels en kleinere bloembijtjes, maar in onvoldoend aantal om de bevruch- 
ting te verzekeren. Ook dringen zij met den kop wel tegen de hoogste meel- 
draden en den hoogsten stempelknop aan en kunnen zoo den laatsten bepoederen 
met het meel dat niet voor hem bestemd is, maar hoe zij de lagere meeldraden 
en den lagen stempel bereiken blijft onbekend. 
p. E. WEiss komt , na langdurige bezoeken aan groepen van bloeiende Primula 
acaulis tot het besluit, dat zelfbestuiving door den wind, die de bloemen schudt, 
of door kleinere insecten als Thrips, die het stuifmeel verspreiden, de regel is. 
De bloemen van P. acaulis zijn eerst rechtop en later omlaag gericht, die van 
P. officinalis eerst omlaag en later omhoog. In den eenen stand kan schudden 
de langstijlige , in den anderen de kortstijlige bevruchten. 
Of de zoogenoemde legitieme bevruchting (hooge stempel met pollen der lage 
meeldraden, en omgekeerd) in de natuur ooit voorkomt, blijft nog steeds een 
open vraag. [The New Phytologist , vol. II, May 1903). D. V. 
De kleuren der bloemen. — h. coupin heeft eene statistiek gemaakt van de 
kleuren der bloemen der in Frankrijk in het wild groeiende plantensoorten. 
Daaruit blijkt, dat de voornaamste kleuren als volgt zijn verdeeld: 
geel 
808 
soorten 
blauw 
157 soorten 
wit 
687 
11 
afwisselend . . 
• » 
136 „ 
rood . ... 
505 
11 
paars 
122 „ 
groen . . . . 
313 
veelkleurig. . 
* » 
68 „ 
De gele bloemen komen meest op zonnige plaatsen, de witte vooral in bos- 
schen en de groene in vochtige streken en langs het zeestrand voor. [LaNature, 
6 Juni 1903, blz. 6). D. v. 
De roode kleurstof der Hortensia. — De roode Japansche Hortensia is een 
merkwaardige plant voor het onderzoek der bloemen. Elke bloem bloeit drie 
maanden In Juni ontwikkelt zich de kelk en opent zich, maar blijft kleurloos. 
In Juli kleuren zich de kelkslippen, eerst met roode vlekjes, die allengs de ge- 
heele vlakte bedekken. Alleen wat door de zon beschenen wordt, wordt rood, en 
alle kelken keeren hun bovenzijde naar het licht. Is deze donkerrood dan krom- 
men zich in de laatste week van Juli de bloernsteeltjes zóó, dat zij de bloemen 
omkeeren, en dan beginnen de kelken ook aan de buitenzijde rood te worden. 
In Augustus hangen ze allen zoo, de kleur wordt allengs donkerder en meer 
paars en gaat ten deele in blauw over. 
