W E T R N S C U A 1> F F L IJ K 
E IJ B L A 1). 
STERRENKUNDE. 
De komeet Borrelly. — Zooals de dagbladen indertijd reeds vermeldden, ont- 
dekte de heer borrelly, sterrenkundige aan het observatorium te Marseille , den 
21sten Juni 1.1. een komeet, wier lichtkracht toen ongeveer gelijk was aan die 
van een ster van de negende grootte, maar waarvan hot spoedig bleek dat zij 
snel de aarde naderde en dat dus haar helderheid binnen kort sterk zou toenemen. 
Zij had tijdens hare ontdekking een rechte klimming van 21 uur 50 min. , en 
een zuidelijke declinatie 8“ 10' en stond dus op de noord-westelijke grens van 
het sterrenbeeld de Steenbok. Gedurende de maand Juli — vooral gedurende de 
laatste helft van die maand, daar gedurende de eerste helft het maanlicht hin- 
derlijk was — werden bij Parijs, waar zij toen des nachts nabij het zenith door 
den meridiaan ging, door den heer QUENISSET van de komeet photographieën 
vervaardigd, waarvan afdrukken zijne mededeeling illustreeren. Daaruit blijkt dat 
de staart op den 14en Juli een middellijn had van 11', d. w. z. iets grooter dan 
een derde van die der maan. De komeet was toen met het bloote oog duidelijk 
te zien; door een tooneelkijker gezien was hare staart, die volgens de photo 
minstens 5o 40' boogs aan den hemel onderspande, 4 o lang. Een photographie 
van den 18en Juli, toen de komeet ongeveer in hare grootste helderheid zich 
vertoonde, geeft een middellijn van 17^ en een lengte van 6(>. Met het bloote oog 
gezien was de komeet toen gelijk aan tj in de Braak — 3e grootte ongeveer — 
en had zij een staart van lo. Sedert verwijderde zij zich van de aarde en was het 
alleen den sterrenkundigen gegeven haar op dien weg nog eenigen tijd natestaren. 
{La Nature, No. 1575, pag. 140.) v. n. V. 
De omwentelings-duur van Saturnus. — De waarnemingen betreffende de 
groote, witte vlek op Saturnus en de daarop gegronde bepalingen van den om- 
wentelings-duur dier planeet, waaromtrent wij in de vorige aflevering berichtten, 
zijn sedert vermeerderd met die van den heer w. F. denning. Van de twee-en- 
2 
