14 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
dwijiicn, maar onderzocht is dit niet. Vogler vindt in deze bloemen een middel 
voor zulk een onderzoek en wel in twee richtingen , de eene met een spoedige, 
de andere met een veel latere beantwoording. Hij onderzocht de variatie-krornmen 
van kroonbladen, meeldraden en stampers; zoo er een neiging tot verdwijnen 
was, zou men verwachten dat deze curven asymmetrisch met een langer been aan 
de zijde der kleinere cijfers zouden zijn. Dit blijkt niet, integendeel zijn de krom- 
men zeer sterk symmetrisch met een geringen nitlooper naar de zijde der hoogere 
aantallen. De toppen liggen op 8 bloembladeren, 21 meeldraden en 13 carpellen, 
met onduidelijke bijtoppen, zooals gewoonlijk. 
Het tweede middel bestaat in een herhaling dezer tellingen na een reeks van 
jaren. Gaan de bloemen achteruit, zoo zou men dan ten minste een verschuiving 
der krommen in die richting mogen verwachten. 
Belangrijk is ook, dat de curven van bloembladeren, meeldraden en carpellen 
geen compensatie vertonnen ; integendeel , hoe rijker een bloem aan het eene 
orgaan is, des te rijker is zij in den regel ook aan de andere {Vierteljahrsschr, 
d. Naturf. Ges.., Zürich., Bd. 48, 1903, blz. 321). D. V. 
Ontkieming der Orchideeën. — Deze gaat, zooals bekend is, traag en 
moeilijk en nog het gemakkelijkst, als men het zaad zaait op de potten , waarin 
de Orchidee zelf groeit. De oorzaak daarvan is gelegen in de behoefte dezer 
planten aan een zwam, die de weefsels, met name die der wortels, doorwoekert 
en voor de opneming van het voedsel zorgt, evenals de wortelzwarn voor de 
meeste boomen. 
Noël bernard heeft hieruit een cultuurmethode afgeleid. Hij zaait het zaad 
op gesteriliseerde gelatine, die met salep-aftreksel voedzaam is gemaakt. Vele 
zaden geven dan bacteriën-koloniën ; deze vei'werpt hij en brengt de zuiver ge- 
blevenen op een nieuwe gelatine-plaat over. Zij kiemen daar echter niet, zelfs 
bij maanden lange verzorging. Dan neemt hij zeer jonge kiemplantjes en brengt 
die op de gelatine. Uit deze groeit de zwam spoedig uit, over de geheele plaat 
een wit vilt vormend en in dit vilt gaan nu de zaden kiemen. Terwijl zonder 
de zwam uit de zaden slechts kleine meercellige lichaampjes ontstaan, bereiken 
deze met behulj) daarvan in een maand een grootte van omstreeks 4 m.m. en 
maken hun eindknop De symbiose is dan tot stand gebracht en de jonge plantjes 
kunnen verder op de gewone wijze groot gebracht worden. {Cumptes rendus , 
21 Sept. 1903). D. V. 
Rassen van Nicandra physalosïdes. — Onder de Solaneeën is het geslacht 
Nicandra bekend om de opgeblazen kelken, die wijd rondom de rijpe, roode 
bessen blijven zitten. Dit geslacht bestaat slechts uit één soort en is verwant aan de 
Plnjsalis, die hetzelfde kenmerk der kelken heeft. Die eene soort is echter een 
veelvormige, zooals blijkt uit de onderzoekingen van G. bitter te Munster i. W. 
