WETENSCIIAPPELTJK BIJBLAD. 
15 
Deze lieeft uit zooveel mogelijk botanische tuinen zaden van Nicandra ontvangen 
en afzonderlijk uitgezaaid. Er kwam een 30-tal verschillende typen voor den 
dag, die, voorzoover de uitzaaiing reeds herhaald werd, bleken constant te zijn. 
Dus een pleiomorphe, zoogenoemd variabele soort, evenals Draba verna, Viola 
tricolor^ Taraxacum officinale en zoo vele andere. 
Sommige typen onderscheiden zich, als echte ondersoorten, in den geheelen 
habitus, andere naderen tot de variëteiten, daar zij slechts in één kenmerk van 
de naaste verwanten verschillen. Allereerst noemt biïïer drie zulke kenmerken. 
Het loof kan zijn zuiver groen of paarsachtig groen; in het eerste geval zijn 
de bloemen lichtblauw, in het laatste zeer donkerblauw {Violaceae), De hart- 
vlekken in den grond der kroon kunnen ontbreken {immaculatae) of tot een ster 
vereenigd zijn [integristellatae)] gewoonlijk zijn zij vrij {maculatae). De stengels 
onder de eerste gaffeling vertoonen drie typen van hoogten, evenals dit van 
Antirrhinum majus , Papaver somniferum en vele andere tuinplanten bekend is. 
Hooge (tot 180 cM.), gemiddelde (20 — 40 cM.) en lage (7 — 25 cM.); de opge- 
geven maten geven de lengte van den stengel onder de eerste gaffeling aan. 
Deze drie punten kunnen, zooals men gemakkelijk ziet, op 18 verschillende 
wijzen verbonden worden, en de meeste van deze zijn dan ook reeds gevonden. 
Ook vormen met fijnslippige bladranden {laciniatae) werden gekweekt. Verder 
beschrijft B. nog als bijzondere elementaire soorten: N. parvimaculata , N. macro- 
calyr, N. brevicorollata en een dwerg vorm N. nana. [Beihefle z. hot. Centralhlait, 
XIV, 19 03, blz. 145, met 6 platen). b. v. 
DIERKUNDE. 
Een merkwaardig geva! van parasitisme wordt door tiï. pergande mede- 
gedeeld. De larven eener vliegensoort {Apncephalus pergandei Coqu.), uit de familie 
der Phoriden , parasiteeren in den kop van een mier, {Camponotus pennsylvanicus Geer) , 
die in holle hoornen en vermolmde boomstronken leeft. In de omgeving van 
zulke boomstronken vond de genoemde ondei’zoeker vaak afgebroken mierenkoppen 
op den grond liggen , die door hem in den beginne voor overblijfsels van gestor- 
ven mieren werden gehouden. Op een goeden dag vond hij evenwel aan een 
boomstam een mier rondloopen, die onder haar levendige soortgenooten zijn aan- 
dacht trok door hare trage bewegingen en den indruk maakte haar tramontane 
geheel kwijt te zijn. Hij nam het dier meê naar huis en bemerkte een paar uur 
later, dat het wel is waar nog leefde , maar zijn kop, nu in letterlijken zin, kwijt 
was geraakt! Aan dien kop was geen spoor van voelers of mond werktuigen meer 
te vinden en bij nader onderzoek bleek , dat in den kop een levende Diplera- 
larve huisde, waaruit zich in verloop van 17 dagen de bovengenoemde, tot dus- 
verre nog nooit waargenomen vlieg ontwikkelde. Kort daarop had pergande 
gelegenheid , een groot aantal dezer vliegen in de onmiddellijke nabijheid van 
