26 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
meridiaan der zon in den loop van den 31 en October is gepasseerd en in de 
richting van hare langste as ongeveer zoo lang was als een elfde van de middel- 
lijn der zon. 
Verschijnselen van gelijken aard heeft men dien dag opgemerkt aan de obser- 
vatoriën te Lyon , Nizza, Perpignan en aan den Pic-du-midi. 
V. D. V. 
Jupiter in 1902. — De heer ch. lukacs, van Buda-Pesth, publiceerde in het 
November-nummer van het BuUelin dn la Société astrunomique de Fravce. ^ zijne 
in 1902 opgedane bevindingen aangaande de veranderingen, die de kennelijke 
teekenen op de oppervlakte van Jupiter in dat jaar ondergingen. 
Ie. De roode vlek is, op haar oostelijke punt na, geheel verdwenen; 
2e. de zuidelijke aequatoriale band vertoont in zijne noordelijke deelen groote 
werkzaamheid ; 
3e. de aequatoriale band , die vroeger de plaats was waar zich de woelingen 
in Jupiter* s dampkring het krachtigst vertoonden, is nu bijna volkomen kalm; 
4e. de noordelijke aequatoriale band wordt van het zuiden naar het noorden 
hoe langer hoe bleeker; 
5e. in den band, die over de zuidelijke gematigde luchtstreek ligt, vertoont 
zich, juist boven de oostelijke punt van de groote roode vlek, een merkwaardige 
depressie, terwijl op den 6en Augustus twee scherp belijnde afwijkingen in den 
loop van dezen band werden opgemerkt, de eene op 125o , de andere op 175o lengte; 
6e. de aequatoriale banden hadden een bruine okerkleur; de gordels waren, 
over het algemeen, zeer licht geel, uitgenomen de aequatoriale, die wit waren 
en de poolgordels, wier grauwe tint met geel vermengd was. [Nature^ November 
26, p. 90). V. D. V. 
Zonnevlekken en fakkels gedurende 1902. — In het November-nornmer van 
het Bulletin de la Société astronomique de France geeft de heer J. GüILLAUME, 
directeur van de sterrenwacht te Lyon, verslag van zijne waarnemingen betref- 
fende de zonneschijf gedurende 1902. 
Zij werd in dat jaar waargenomen op 336 dagen en was op 161 daarvan ge- 
heel vlekkeloos. Er werden drie-en-dertig groepen van vlekken waargenomen, 
wier gemiddelde breedte 21» bedroeg, hetgeen een toename aanwijst van 5o.3 
boven de gemiddelde breedte in 1901. Het laatste minimum van vlekken is, 
volgens deze waarnemingen, waargenomen op het einde van 1901. 
De waarneming der fakkels wijst, in vergelijking met 1900 en 1901, op een 
toename van het aantal groepen en van de plaats, die zij innemen; ook toont 
zij aan dat de veranderingen in de gemiddelde breedten van groepen, fakkels en 
vlekken geen gelijken tred houden. Hieruit en uit het verschil in den duur en de 
activiteit van beiden trekt de heer GUILLAume het besluit, dat het de vlekken 
