32 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
PHYSIOLOGIE. 
Winterslaap. — r. dubois komt tot de slotsom, dat de winterslaap op den 
gewonen slaap gelijkt, en zich daarvan slechts onderscheidt door langeien duur 
en grootere diepte; de overgang van gewonen slaap in den winterslaap heeft 
geleidelijk plaats. Het bleek dat marmotten gedurende den winterslaap een 
vermindering van het respiratorisch quotiënt vertoonen, zooals Mosso reeds vond, 
welke vermindering echter niet berust op een sterkere vastlegging en ophooping 
van zuurstof in het bloed , maar op een verminderde koolzuurafgifte uit de weef- 
sels. Hij beschouwt dus winterslaap en slaap als berustende op autonarcose door 
koolzuur: liet hij de dieren een mengsel van koolzuur en lucht inademen of 
sloot hij ze in een klok met voldoende hoeveelheid zuurstof, doch waarbij het 
ontwijken van uitgeademd koolzuur onmogelijk was, zoodat de koolzuurdruk 
weldra zoodanig stijgt dat het lichaam niet meer daarvan kan afgeven, dan 
vielen zij in slaap. (iVouv. recherch. sur V autonarcose carbon, ou somm. nat. Notes de 
yhifs. Soc. Linn. Lyon , 24, 6, ’Ol). Hij vond verder dat de ademhaling in diepen 
winterslaap diaphragmatisch is en zonder periodiciteit, hoewel niet steeds regel- 
matig. Bij vergelijking van de spierprikkelbaarheid van in den winterslaap ver- 
keerende en van ontwaakte marmotten, vond hij, dat de contractietijd in het 
eerste geval driemaal grooter, de tijd noodig om te beginnen en te eindigen de 
helft korter is. De tetaniseering is bij het physiologisch warme dier door drie- 
maal geringeren prikkel te verkrijgen, terwijl de arbeidsverrichting der spieren 
in dat geval grooter is, namelijk dat zware gewichten hooger opgetild worden. 
De spier van het physiologisch koude dier (in den winterslaap) geeft minder 
warmte af bij dezelfde prikkeling en dezelfde mate van opheffing, terwijl de spier 
van het warme (ontwaakte) dier spoediger vermoeienis vertoont [Recherch. sur Ie 
fond. musc. comp. chez la marm. chnude et ch. l. m. f rolde. Ibid. 6). Kalorimetrisch 
werd vastgesteld dat de dieren in 160 dagen van den winterslaap niet meer 
verbruikten dan anderen gedurende twaalf dagen van absoluut vasten. Ten be- 
wijze dat zij gedurende den zomer dezelfde voorwaarden als andere dieren noodig 
hebben, bleek, dat zoowel een oud als een jong dier na 11 — 13 dagen vasten 
in den zomer stierven. [Sur la variat. de résist. des mammif. hivernants a Vinanit. 
Compt, rend, hebd. Soc. de Blol. , 9. 272). 
A. S, 
