34 
\VETENSCIIAPPKM.IK ET.JBL.V1). 
7.00 sterk is als dat van een standaard-kaars op een afstand van één meter. 
Onderstelt men dat de intensiteit van het licht, dat door de verschillende 
deelen van de zoimeschijf wordt uitgestraald, gelijk is, dan toont dit resultaat 
aan, dat het licht, door 1 c.M.-^ van de zon uitgestraald, na aftrekking van de 
ah.sorptie in den dampkring, aan dat van ISOO normaal-kaarsen gelijk is. 
V. n. V. 
C 11 EMIE. 
Atoomgewicht en plaats van het radium in het periodieke stelsel. — 
C. KUNGE en J. PRF.CHT hebben het vonkenspectrum van radiurnbromiede bestu- 
deerd. De helderste strepen zijn analoog aan die van Mg, Ca, Sr en Ba. Daar 
tle afstanden der correspondeerende strepen met klimmend atoomgewicht regel- 
matig toenemen, kan men dit laatste als functie beschouwen van de eersten 
en daaruit berekenen. Op deze wijze vonden zij voor radium als atoomgewicht 
258, wat nog hooger is dan van uranium (238,5) en bijna 15 pet. hooger dan 
mevr. curie vond, wellicht wegens bijgemengd broornbarium. 
Interressant is nog, dat zij de helderste radiurnstreep : 4826,14 in het mag- 
netisch veld in een triplet ontbonden zagen , op gelijke wijze als dit met de 
overeenkomstige strepen van Ba, Sr en Ca geschiedt. 
Mevr. CURIE handhaaft evenwel het door haar gevonden cijfer 225. Zij merkt 
op, dat een atoomgewicht 258 onderstellen zou, dat het door haar geanalyseerd 
radiumchloriede 19'’/„ chloorbaryum zou bevat hebben, een hoeveelheid waar- 
van stellig bij de spectraalanalyse zou gebleken zijn. De daarbij waargenomene 
baryum-strepen waren zeer zwak. 
F. RINNE onderzoclit twee kristalletjes van broomradium en bevond ze mono- 
klinisch, (1,4485 : 1 : 1,1749, ac — 65° 24') kristallographisch overeenstemmend 
met de bromieden van Mg, Ca, Sr en Ba. Daar broomradium ook met dezen 
overeenkomt in chemisch en spektroscopisch gedrag, is de plaats van het radium 
in de groep der alkalische aardmetalen niet te betwijfelen. {CAem. Centr.~Bl. 1903, 
I, 1075 en II, 1307). R. s. ïj. m. 
Invloed van verschillende katalysatoren op chemische reacties bij verhit- 
ting van stoffen. — Als men een alkalische oplossing van hydroxylamine verhit, 
is de hoofdreactie: 
3 N H3 O N Hg + N„ + 3 Hg O. 
S. ïANATAR vond nu dat de vorming hierbij van een weinig stikstofoxydule 
tot hoofdreactie wordt, volgens de vergelijking: 
4 NH3O = 2 NH3 + N„0 -f 3 H.,0, 
door bijvoeging van platina-spons {Z. ƒ. yhysik, Ch„ XL, 475). 
IvNOKVENAGEL en IIECKEL bevondcn dat benzhydrol (diphenylcarhinol) tot ±_ 
