36 
AV ET ENSCII A IT’ EU J K 151.) BEA IJ. 
bij Pudocarpus. Bij Pinus , Picea en Abies deelt zich wel de generatieve kern, maar 
er ontstaat een tweekernige spermatozoë , wier eene kern blijkt inactief te zijn, 
Daartegenover staan de Cupressineeën , Jumpems, Thuya en Biota, die in elke 
buis twee spermatozoën maken, en daarmede dan ook twee archegoniën kunnen 
bevruchten. Eindelijk komt Cupressus , bij welk geslacht in elke stuifmeelbuis , 
terwijl zij naar de archegoniën groeit, de generatieve cel zich hei’haaldelijk deelt, 
zoodat, al naar gelang van de individueele kracht, nu eens 4 — 8, dan weer 10 
of zelfs 20 spermatozoën worden voortgebracht. Hier kunnen dus door één buis 
alle archegoniën van den zaadknop bevrucht worden. 
Merkwaardig is, dat in de stuifmeelkorrels van het fossiele geslacht Cordaïles 
een veelcellig lichaam wordt aangetroffen , waarvan men vermoeden mag, dat 
elke cel een spermatozoë voortbracht. Dit schijnt dus analoog aan het zoocven 
voor Cupressus beschrevene, met dit verschil, dat hier de deelingen eerst na de 
bestuiving, in de stuifmeelbuis, beginnen. 
H. ü. JUEL, aan wiens onderzoekingen het bovenstaande ontleend is, gebruikte 
daarbij als materiaal Cupressus Goiveniana. [Flora 1904, Bd. 93, blz. 56). 
D. V. 
Stellaria media, de gewone muur, heeft meest 3 — 5 meeldraden, maar dit 
aantal variëert op de gewone wijze tusschen 0 en 11. Daarbij treedt meestal 
het cijfer 3 zeer sterk op den voorgrond , daarna 5 , en in veel mindere mate 
ook 8. Men vindt hier dus de getallen van de zoogenaamde BRAUN-scHiMPEii’sche 
1 ‘eeks terug, evenals dit voor de stralen van Composieten en Umbellifeeren het 
geval is. En evenals bij deze het aantal der lintbloemen en der schermstelen in 
hooge mate afhankelijk is van voeding en vertakking, en in het algemeen bij 
betere voeding en op krachtiger takken een hoogere gemiddelde waarde en een 
wijder speelruimte der fluctuatie vertoont (b. v. Centaurea Cyanus , Chrysanthe- 
mum segelum , Helianthus annuus)^ evenzoo is dit ook bij Stellaria media het geval. 
Bij jonge planten zijn de gemiddelde waarde en de amplitude nog klein, allengs 
nemen zij toe, om tegen het einde wéér af te nemen. Hoe gunstiger op bepaalde 
groeiplaatsen de levensvoorwaarden zijn, des te grooter worden beide. In proeven 
had vooral het licht, als hoofdfactor van de voeding, een groeten invloed; ver- 
der de vruchtbaarheid van den grond en de leeftijd , terwijl een invloed van de 
temperatuur niet kon worden geconstateerd. (F. keinöhl, „Die Variation itn 
Androeceum der Stellaria media”. Bot. Zeitung , 1903, Heft 8 — 9). 
D. V. 
Monascus purpureus Went, de Samsu-schimmel van de rijst, is in den laat- 
sten tijd herhaaldelijk bestudeerd. Terwijl üyeda en anderen de uitkomsten van 
ATENT bevestigd vonden, geeft bakker een geheel andere beschrijving, volgens 
welke uit het ascogoon ascogene hyphen zouden ontstaan. Ikeko heeft nu dit 
