WICTUNSÜUAI’I’KU.IK I5IJI5I.AD. 
37 
omlci'zook weder opgevat en ko»nt tot de conclusie, dat ruKKKR een andere 
'/wainsoort onder handen gehad heeft. Hij vond, evenals went, dat liet ascogoon, 
na de bevruchting door het pollinodiurn , wel uitgroeit, maar zonder zich te 
vertakken. Het wordt allengs tot een perithecium, waar binnen zich de s[)oren 
vormen. ]\Ionasc7ts moet dus de hem door went aangewezen plaats onder de 
Hemiasci behouden, terwijl de Samsu-z\v?i\i\ van bakker een echte ascomyceet 
is [Ber. d, D. Bot. Ges., XXI, blz. 259). D. v. 
Theïne komt, behalve in den wortel, in alle deelen van den theestruik voor. 
In de stammen en in de takken is het in de schors afgezet, maar niet in het 
hout, in de bladeren vooral in het bladmoes, maar ook in de haren, verder in 
alle organen der bloemen. In de rijpe zaden vindt men het in de schil en in de 
zaadlobben, maar hier schijnt het in een andere verbinding voor te komen dan 
elders in de plant, daar het niet rechtstreeks door sublimatie verkregen kan 
worden. Uit de zaden kan men het eerst na behandeling met alcohol, aether of 
chloroform sublimeeren ; door dit middel kan men zijne aanwezigheid ook in de 
kleinste deelen van de zaden aantonnen. (A. nesteer in Jahresber. d. Ver. d. 
Vertreter d. angewandten Botanik. Berlin 1903, blz. 3). D. v. 
DIERKUNDE. 
Taaiheid van stekeltjes. — De gewone stekelbaars, Gaslerosfem aculcaltis , is 
een geliefkoosd objekt voor proeven over den invloed van het omringende water 
o[) visschen. Brengt men de dieren uit zout water in zoet, of omgekeerd , dan 
leven zij rustig door en schijnen zich van den invloed der nieuwe omgeving niets 
aan te trekken. 
SiEDLECKi heeft onlangs nieuwe proeven in deze richting genomen en stekel- 
tjes in verschillend geconcentreerde oplossingen van suiker , glycerine, keukenzout, 
chloorkalium en andere stollen, laten zwemmen. Zij bleken daarbij in hooge mate 
tegen de verschillen in osmotischen druk bes!and, althans zoolang hun opper- 
huid, zoowel van het lichaam als van de kieuwen, ongeschonden was. Bij 
kleine verwondingen stierven de dieren spoedig. 
Dergelijke proeven kunnen van waarde zijn voor de beantwoording van de 
vraag, in hoeverre de visschen bij hun trekken gebonden zijn aan bepaald zout- 
gehalte van het zeewater. H. c. R. 
Fabre-Domergue en Biétrix publiceeren nieuwe waarnemingen over het uit- 
komen der eieren bij den gewonen zeekreeft. Merkwaardig is, dat dit proces 
zich altijd tusschen 8 en 9 uur des avonds afspeelt. De moeder-kreeft is daarbij 
in voortdurende agitatie en slingert de jonggeborenen van zich af, zoodra zij 
hun eerste nieuwe huid na de geboorte hebben gekregen. H. C. R. 
