38 
WKTKNSCIIAIM’KI.I.IK BIJliLAD. 
Commensalisme tusschen een krab en een zeeanemoon. — L)c vrij talrijke 
bekende gevallen van samenleving bij Coelenteraten en hoogere dieren is weer 
met een vermeerderd. Bürger deelt mede, dat hij in de baai van Coquimbo, 
waar de gewone pacifieke zeeanemoon Antholoha reticulata zoowel als een krabben- 
soort Hepalm chilensis ^ voorkomen, de eerste gemeenlijk op den rug van een 
Ilepalns aantrof. In andere streken , waar deze krab niet voorkomt, schijnt de 
anemoon geen passenden woonheer gevonden te hebben. Bürger nam een paar 
malen waar dat de anemoon bezig was op den rug van de krab te klauteren, 
van waar deze haar van te voren verwijderd had. Klaarblijkelijk neemt de anemoon 
in deze het initiatief en is waarschijnlijk ook de eenige, die voordeel heeft van 
deze samenleving. ii. c. r. 
PHYSIOLOGIE. 
Ademhaling bij visschen. — Bij alle hoogere gewervelde dieren (zoogdieren 
en vogels) is de behoefte aan een bepaald gasgehalte van het bloed de hoofd- 
oorzaak der ademhalingsbewegingen ; een gebrek aan zuurstof of eene overmaat 
van koolzuur prikkelt direct het ademhalingscentrum. Wel komen ook bij de 
hoogere gewervelde dieren peripheie prikkels in aanmerking, maar deze spelen 
slechts eene bijrol; de ademhaling kan nog geschieden, wanneer alle centripetale 
zenuwen , die met de respiratie in verband staan , doorgesneden worden. 
Genoemde periphere prikkels zouden, volgens de theorie van hering-breuer , 
door de ademhalingsbewegingen zelf in rhytmische volgorde worden opgewekt 
en door den vagus naar het centrum geleid worden. 
Iedere exspiratie zou door de tot stand komende longcollaps zichzelf remmen 
en de eerstvolgende inspiratie opwekken, terwijl iedere inspiratie door de ontstane 
uitzetting der longen eene verdere inspiratiebeweging verhinderen en den stoot 
tot de volgende exspiratie zou geven. 
Geheel anders is het gesteld bij lager gewervelde dieren (visschen, amphibiën). 
Uit de proeven van schoeivLEIN en willem (door eethe herhaald en verbeterd), 
waarbij zij haaien lieten ademen in uitgekookt zeewater, in zeewater waardoor 
CO2 geleid werd en in met zuurstof verzadigd zeewater, is gebleken, dat de 
ademhalingsbewegingen der visschen niet door chemische prikkels van het cen- 
trale zenuwstelsel worden veroorzaakt. 
Het gasgehalte van het bloed, dat bij de hoogere gewervelde dieren zulk 
eene gewichtige rol bij het mechanisme der ademhaling speelt, is hier van geen 
invloed : zuurstofovervloed heeft geen verminderde frequentie der respiratie ten 
gevolge; gebrek aan zuurstof of overmaat van CO.j wekt bij deze dieren niet de 
geringste teekenen van dyspnoë op. 
Ue veronderstelling van schoeni.ein en willem, dat de rhytmus der adem- 
haling bij deze dieren door pei'iphere prikkels zou worden veroorzaakt , heeft 
