WETONSCHAPPELTJK BIJBLAD. 
75 
genomen proef nam bijna zuivere vloeibare zuurstof, (van 99.4 pet.) bij een 
temperatuur van — 19P.5 C. , 458 maal haar eigen volume stikstofgas op, als 
dat er in sterken stroom werd doorgeleid. De zuurstof zet hierbij sterk uit, 
zoodat ’t volume ongeveer 1^ maal grooter wordt. Het vocht bestaat dan naar 
’t gewicht uit 50.7 dln. N en 49.3 dln O. Het kookpunt daalt hierbij vrij aan- 
zienlijk. Zoo vonden zij dat zuurstof, bij — 192® zoover met stikstofgas ver- 
zadigd dat het vocht daaruit voor 32 pet. bestond, bij — 189® C. kookte, ter- 
wijl zij voor zuiver zuurstof — 181°8 C. gevonden hadden. 
Deze eigenschap verklaart ten deele waarom vroegere bepalingen van het 
kookpunt uiteenloopende waarden gegeven hebben, (tusschen — 181° en — 186°) 
en waarom het onmogelijk is door gefractioneerde distillatie van vloeibare lucht 
een rest te verkrijgen van zuivere zuurstof. Erdmann en bedford konden het 
op die wijze hoogstens brengen tot een mengsel van 96,1 pet. O en 3,9 pet. N. 
Bij de bereiding van zuivere vloeibare zuurstof moet aanraking met damp- 
kringslucht zorgvuldig vermeden worden. Zelfs kokende zuurstof neemt nog 
stikstofgas op , als men dat er doorleidt. Bij staan aan de lucht was dit niet 
merkbaar, wel bij temperaturen beneden het kookpunt. {Berl. Ber. , 37, 1184.) 
R. s. TJ. M. 
PLANTKUNDE. 
Veeljarige suikerbieten verkrijgt men door uitzoeken van exemplaren, die na 
den bloei nog een of meer bebladerde kopjes op de biet hebben. Onder die kop- 
pen toonen zij overlangsche ribben met jong weefsel , dat rijk is aan suiker. In 
het volgend jaar kan zich dit verschijnsel herhalen, en zoo verkregen BRIEM en 
anderen bieten van vijf jaren en ouder. Somwijlen ontwikkelen zich die ribben 
min of meer onafhankelijk van elkander en ziet het geheel er uit als een samen- 
voeging van zoovele afzonderlijke bieten als er ribben zijn. Briem beschrijft nu 
zulk een exemplaar dat in het derde jaar, na de tweede zaadoogst, nog krachtig 
leefde. Voor elk der zes samenstellende deelen werd het suikergehalte bepaald ; 
dit wisselde tusschen 9.4 en 11.2 ®/o, terwijl de biet zelf, bij het polariseeren in 
het eerste jaar een veel hooger gehalte gehad had. zoo hoog, dat zij tot de 
superelite gerekend werd (IJ — 16 ®/o). De geheele biet, met de 6 ribben, woog 
bijna 3.5 kilogram; elke der zes afzonderlijke ribbieten had dus een gewicht, 
zooals het voor een normale eenjarige biet meestal gewenscht wordt. 
Uit de opgegeven waarde voor het suikergehalte van de verschillende deelen 
van dit eene individu kan men nu eenigzins afleiden , welke beteekenis te hechten 
is aan een suikerbepaling van één afzonderlijke biet. Maar in hoofdzaak ziet men 
uit deze proef hoe het mogelijk is van een enkele uitgezóchte biet bijna wille- 
keurig groote hoeveelheden zaad te oogsten. [Oest.-Ung. Zeitsch. f. Zuckerindmlrie, 
V, 1903, met plaat XXXVI). D. v. 
