WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
79 
koorts in den bloeitijd der gramineeën als die herfstcatarh luisteren naar het 
antitoxine pollantine, hetwelk met een constante antitoxische waarde en overigens 
onschadelijk (steriel, daarna toevoeging van ‘ƒ 4 pet. phenol) in den handel wordt 
gebracht. De paarden, die het daarvoor noodige serum moeten leveren, staan 
onder toezicht van een veearts en de bloedaftapping geschiedt, onder aseptische 
voorzorgen, niet dan nadat zij zich zes tot acht dagen hersteld hebben van koorts, 
gebrek aan eetlust en lokale zwelling als gevolg van de enting en nadat zij hun 
oude lichaamsgewicht weer herkregen hebben. Daar het serum spoedig kan 
bederven, wordt ook een pollantinepoeder toegepast, dat men opsnuift of even 
als het serum op het oog brengt. Voornamelijk werkt het, door voortdurende 
aanwending, als prophylacticum , doch zou het ook gunstigen invloed op de reeds 
uitgebroken hooikoorts hebben. In groote doses is het onschadelijk, en men 
gewent er niet aan. (lüBBERï U. PRAUSNITZ, Zur Serumbeh. d. Heufieb.^ Berl. Klin. 
Woeh., 41, 1904.) A. s. 
DIERKUNDE. 
Over het gif der padden deelt phisalix het volgende mede : Hij nam waar 
dat de gifklier van het wijfje, in tegenstelling met die van het mannetje, bijna 
ledig is in den tijd dat beide geslachtsrijp zijn. De werkzame stoffen van het 
gif komen dan echter in de eieren voor, doch verdwijnen reeds vroeg tijdens 
de ontwikkeling van het embryo. Het opnieuw verschijnen der toxische stoffen 
in het organisme hangt samen met de ontwikkeling der gifklieren. Het gif, 
door deze klieren afgescheiden, gaat vervolgens over in het bloed en tegen den 
tijd dat het ovarium begint te rijpen wordt het weer in de cellen gevonden, 
waaruit zich de eieren beginnen te ontwikkelen, phisalix meent, dat deze 
gifstoffen een rol spelen bij de vorming der eieren — ook in de eieren van 
verschillende visschen komen vergiften voor — en vermoedt, zonder evenwel 
nadere bewijzen hiervoor aan te voeren, dat zij als stoffelijke dragers der eigen- 
schappen een rol spelen bij de erfelijkheid. {C. R., CXXXVII). H. C. R. 
Over het lichten der glimwormen, dat reeds door tal van onderzoekers 
(r. dübois, macaire, muravka, owsjannikow, pelüger e. a.) is onderzocht, 
heeft onlangs J. bongardt nieuwe proeven genomen. 
Hij onderzocht den bouw der lichtorganen bij Lampyris splendidula en L. noctiluca, 
beschreef den samenhang der zenuwuiteinden met de lichtcellen en het uiterst 
moeilijk waar te nemen verloop der laatste tracheeën-vertakkingen in het licht- 
orgaan. Daaraan knoopte hij eenige proeven over de fysiologie van het licht- 
verschijnsel vast en vond het volgende. 
De uitgeprepareerde, boven chloorcalcium in vacuo gedroogde lichtorganen, 
lichtten niet, ondanks de sterkste en meest afwisselende prikkelingen. Werden 
