86 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
DIERKUNDE. 
Lichtgevende organen bij visschen. — Professor brauer uit Marburg, die 
de diepzee-expeditie met de „Valdivia” in 1 898 1899 meêmaakte en de op die expeditie 
verzamelde diepzee-visschen bewerken zal, deelde op de onlangs te Tubingen gehou- 
den vergadering der Deutschen Zoologischen Gesel Ischaft een en ander van de 
uitkomsten mede, waartoe zijn onderzoek van de lichtgevende organen der been- 
visschen hebben geleid. 
Deze organen kunnen, al naar de plaats waar zij voorkomen, in verschillende 
groepen worden verdeeld. 
1. Tentakelorganen , zijnde vervormde stralen van de rugvin, die afzonderlijk 
of meer te gelijk voor aan den kop gezeten zijn. Deze tentakels dragen aan hun 
uiteinde behalve de lichtgevende organen ook voeldraden. De organen zelf zijn 
uit een klierachtig weefsel opgebouwd, van binnen hol en met het afscheidings- 
produkt der klieren gevuld. Zij komen voornamelijk bij de pelagische Ceratiten voor. 
2. Lichtorganen aan de mondvoeldraden , voornamelijk bij de Stomiatiden. Zij 
zijn eveneens van klierachtigen aard, doch hebben geen uitvoergang en zijn met 
bindweefsel gevuld. 
3. Lichtgevende organen die onder de oogen gelegen zijn, zoogenaamde subor- 
bitale organen. Zij zijn in leven violet of groen van kleur en bestaan eveneens 
uit kliercellen. Zij zijn bewegelijk en kunnen door spieren zoodanig gedraaid 
worden , dat zij onzichtbaar zijn De niet-lichtgevende kant van het orgaan is 
daarenboven donker gepigmenteerd. 
4. Lichtgevende organen langs de zijden van het lichaam, soms ook aan de 
buikzijde. De rangschikking en vorm, ligging en het aantal dezer organen is uiterst 
wisselvallig. Tusschen de uitersten komen allerlei overgangsvormen voor, zoodat 
het niet wel mogelijk is ze in verdere groepen te verdeelen. 
De inwendige bouw dezer organen is eveneens zeer uiteenloopend , doch in het 
algemeen zijn zij gekenmerkt door een geringe ontwikkeling van de bloedvaten 
en zenuwen, 
Eén element treedt echter in alle licht gevende organen op, n.1. de kliercellen. 
BRAUER meent derhalve, dat het lichtverschijnsel aan een stof gebonden is, die 
in het afscheidingsprodukt dezer klieren wordt aangetroffen. Het licht geven zelf 
kan niet aan den wil van het dier onderworpen zijn, aangezien de zenuwvezels, 
die met het orgaan in verbinding staan, voor specifieke lichtzenuwen te weinig 
ontwikkeld zijn. Bovendien kunnen zooals wij boven zagen, de suborbitale 
organen onzichtbaar worden gemaakt door ze te draaien. Alle bestanddeelen , 
behalve de kliercellen, moeten als bijkomstig worden opgevat, daar zij niet 
overal worden aangetroffen, De lichtgevende organen der visschen zijn derhalve, 
zoo besluit braüer, klieren. 
Bij alle organen schijnt het licht van het lichaam af, alleen van de suborbi- 
