WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
87 
tale organen valt het schijnsel in het oog van den visch. Zulke suborbitale 
organen komen bij alle visschen voor, die lichtgevende organen langs de zijden 
bezitten ; soms zijn zij gepaard en dan werpt het voorste orgaan zijn schijnsel 
in de voorste oogkamer van den visch , terwijl het licht van het achterste orgaan 
naar achteren valt. 
De biologische beteekenis dezer organen schijnt verschillend te zijn in over- 
eenstemming met de verschillen in voorkomen en bouw. Tot voor korten tijd 
meende men, dat alle lichtgevende organen als lokmiddel dienden. 
Dit geldt ook inderdaad voor de tentakelorganen. Voor de lichtorganen ter 
zijde van het lichaam gaat deze verklaring, naar brauer , evenwel niet op; deze 
zouden veeleer dienen om de herkenning 1*^. der soort 'en 2*^. der sexe in de 
donkere diepten der zee mogelijk te maken. 
Voor de opvatting ad P. pleit, dat de groepeering der lichtgevende organen 
bij de verschillende soorten van een zelfde genus zoo verschillend is, dat men er 
de soorten naar onderscheiden kan. 
Dat, ad 2um^ de lichtorganen een seksueel kenmerk vormen, wordt waarschijn- 
lijk gemaakt door het feit, dat zij bij mannetjes en wijfjes op verschillende 
plaatsen voorkomen en zich eerst op lateren leeftijd ontwikkelen. 
Omtrent de beteekenis der suborbitaalorganen , die hun schijnsel in de oogen 
van den visch werpen , verkeeren wij evenwel nog in het duister. (Naar Fisch. 
Zeit., 1904/29). H. C. R. 
PH YSIOLOGISCHE AARDRIJ KSK UN DE. 
Het verdorren van Midden-Azië. — De onderzoekingen van den laatsten tijd 
hebben talrijke verschijnselen aan het licht gebracht, die op een uitdrogen van 
het land wijzen tusschen het midden van Azië en de noordelijke en noordweste- 
lijke grenzen van Rusland, Uit de waarnemingen van sven hedin op zijn 
laatste ontdekkingsreis is gebleken , dat de meren ten zuiden van Thibet niet 
meer hun vroegere uitgestrektheid hebben. Tweeduizend jaar geleden had oostelijk 
Turkestan nog een dragelijk klimaat en in de buurt van Lopsee, waar men 
thans een dorre woestijn vindt, treft men menigvuldige sporen in het zand 
aan , die op een oudtijds talrijke bevolking wijzen. De spiegel van de zee van 
Azof is dalend, in den loop van weinige jaren zijn bij de 135 K.M.^ moerassig 
land bloot gekomen. 
Prins KROPOTKINE heeft onlangs over deze kwestie mededeelingen gedaan 
in het Aardrijkskundig Genootschap te Londen. Volgens hem wegen tegenwoordig 
in Midden-Azië de neêrslagen niet meer op tegen de verdamping en neemt de 
woestijn jaarlijks in oppervlakte toe. 
De akkerbouw is alleen meer mogelijk in de buurt van de bergen , tegen 
