W ETEN SC] I A l’P ELTJ K I5I J B E A U . 
91 
Ür. M. c. sciiUYTEN ^ bevestigt dat die rest uit ijzer en kool bestaat, schoon 
niet in de verhouding door v. H. aangegeven. Voorts betwijfelt hij dat het ijzer 
verontreiniging zou zijn (NB. van de kool wordt niet meer gesproken) en deelt 
proeven mee, die — volgens hem — slechts verklaarbaar worden, als men aan- 
neemt , dat zwavel door langzame verbranding in de lucht zich gedeeltelijk omzet in ijzer. 
Die proeven zijn hoofdzakelijk de volgende: twee monsters van dezelfde zwavel, 
A en B, elk van 3,2 gram, werden het eene (A) in open porseleinen kroes door 
kaliumchloraat en salpeterzuur in kaliumsulfaat omgezet, het andere, (B) na rustige 
verbranding aan de lucht, met dezelfde hoeveelheden KCIO3 en IINO3 aan dezelfde 
bewerkingen onderworpen. Chloor en salpeterzure dampen werden verjaagd door 
bijvoeging van zuiver zoutzuur. Rest A was zuiver wit, rest B lichtgeel, ’t 
Laatste in verdund IICl opgenomen gaf met rhodaankaliurn de bloedroode ijzer- 
oxyde-reactie , het eerste (A) niet. 
De proeven werden met gelijken uitslag herhaald met resp. 5 en 10 gr. zwavel. 
Werd de oxydatie van zwavel langs den natten weg met KCIO3 -f- HNO3 in 
een toestel met aangeslepen glazen, opstaanden koeler verricht, dan werd geen 
reactie op ijzer verkregen. 
Men zou geneigd zijn de negatieve uitkomst van rest A aan de vervluchtiging 
van ferrichloriede toe te schrijven, maar S. houdt dit op grond van proeven 
voor uitgesloten en meent dus dat het in rest B gevonden ijzer er in gekomen 
moet zijn door gedeeltelijke verandering van zwavel in ijzer, bij de verbran- 
ding aan de lucht. 
De proeven worden voortgezet: „qui vivra, verra.” 
11. S. TJ. M. 
PLAN T K U N D E. 
Entproeven gelukten aan dorofejew ook met geëtioleerde planten in volkomen 
duisternis. Men kan de verbinding op de meest verschillende wijze tot stand 
brengen. Vooral boonen en andere Papilionaceeën zijn voor deze proeven aan te 
bevelen. Ent men zwakke stengels op stengelvoeten die met een groot en aan 
voedsel rijk zaad verbonden zijn, zoo kan men hun groei zeer sterk bevorderen; 
men kan de ontwikkeling op deze wijze in het donker veel verder brengen dan 
tot nu toe mogelijk was. 
Het entrijs leeft dan feitelijk als parasiet op de onderlaag, daar het zelf noch 
voedsel bevat, noch ook maken kan. [^Ber. d. d. bot. Ges., 1904, Bd. XXII, p. 61). 
D. V. 
1 In een afzonderlijk gedrukte voorloopige mededeeling : „Over de omzetting van zwavel 
in ijzer. Antwerpen , 1904” door den s. aan de redactie toegezonden. 
