WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
93 
draaictule bewegingen uit, „dansbewegingen”, waarna zij niet, als andere 
dieren, duizelig blijken te zijn; alle symptomen wijzende op een abnormale 
labyrinth-functie. Hij vond bij onderzoek afwezigheid der zenuwcellen in het 
Corti’sche orgaan, gebrekkige ontwikkeling van utriculus en sacculus en eveneens 
van de booggangen , waarvan slechts één normaal was. Cyon gebruikte deze 
bevindingen als steun voor zijne theorie, volgens welke het vestibulair-apparaat 
een ruimte-zintuig zou zijn. Terwijl panse geen histologische afwijkingen 
vond, publiceerden alexander en kreidl overeenstemmende resultaten ten 
opzichte van het Corti’sche orgaan, terwijl het vestibulair-apparaat, wat den 
vorm betreft geheel normaal werd bevonden , werd daarentegen een belangrijke ver- 
mitidering van zenuwelementen (gangliëncellen , zenuwvezelen en haarcellen van de 
maculae en cristae) geconstateerd. Zoth schrijft de gebrekkige evenwichts-regulee- 
ring aan verminderde spierkracht toe en meent, in tegenstelling met rawitz , dat 
deze dieren zich wel degelijk in rechtlijnige en hellende richting kunnen bewegen. 
Het staat intusschen nog niet vast dat deze dieren allen totaal doof zijn. Quix 
heeft dit ook objectief nagegaan , door den schrikreflex , welke bij witte muizen, 
tengevolge van een plotseling intensief geluid , optreedt , op het kymographion 
op te teekenen. Zet men daartoe een witte muis op een groote tamboer, dan 
zullen de plotselinge contracties als reflex op het geluid een kleinen schok op 
het caoutchoucvlies teweeg brengen , welke door luchttransport een kleinen uit- 
slag van de schrijfstift van een tamboer van marey veroorzaakt. Als maatstaf 
voor de gevoeligheid kan nu eenigszins de grootte van dezen uitslag dienen. Als 
resultaat werd gevonden, dat dansmuizen op geen enkelen toon reageerden, maar 
ongestoord haar dansbewegingen voortzetten; witte muizen reageerden op alle 
tonen tusschen , terwijl hun gevoelige zone zich uitstrekte over de vijf 
en zesmaal gestreepte octaaf. Hieruit kan men met een groote mate van waar- 
schijnlijkheid besluiten, dat de toonladder bij muizen met de gevoelige zone, 
in vergelijking met de menschelijke , ongeveer een octaaf naar boven verplaatst 
is. {N, T. V . Gen., 30,7,04,330). a. s. 
dierkunde. 
De beteekenis der stikstofverbindingen in zeewater. — Naar brandt is 
de productie van levende organismen in koude zeeën minstens evengroot als 
die in warme. Geheel anders dus dan op het vaste land. De produktiviteit in 
de zee is vóór alles afhankelijk van de overigens in geringe hoeveelheid in het 
zeewater aanwezige stikstofverbindingen. De betrekkelijke armoede aan dergelijke 
verbindingen moet worden toegeschreven aan de werking van denitrificeerende 
bakteriën, die bij hooge temperatuur intenser is dan bij lage. In alle gevallen zijn 
stikstofverbindingen in het zeewater veel schaarscher dan fosforzuur- en kiezel- 
zuurverbindingen, en het ligt dus wel voor de hand aan te nemen, dat de 
