18 
OPTISCHE METEOROLOGIE. 
trekken worde aangegeven, wat de halo ons te aanschouwen geeft 
en wat men er van weet. 
Tot de halo’s behooren eenige eigenaardige , meestal gekleurde 
lichtverschijnselen , die zich in verband met de zon of met de maan 
aan een met fijne cirrus- of cirro- stratus- wolken bedekten hemel 
vertoonen. Zij ontstaan door de breking der zonne of maanstralen 
in zeer kleine, hoog in den dampkring zwevende ijskristalletjes, waar- 
uit de genoemde wolken zijn opgebouwd. Het hangt van den vorm 
en van den stand, welken die ijskristalletjes innemen, af welk ver- 
schijnsel zal kunnen ontstaan. De halo toch bestaat uit een aantal 
gekleurde en ongekleurde lichtkringen , waarvan de volgende de voor- 
naamste zijn : de beide kringen om de zon of om de maan , met 
stralen van 22° en 46°, den boog rakende aan den kleinen kring 
van 22°, de circumzenithaalboog , de bijzonnen, de parhelische ring 
en de z.g. kolom of zuil. 
Wanneer de ijskristalletjes allerlei standen innemen , kunnen de 
beide kringen van 22° en 46° ontstaan ; wanneer zij echter zoo ge- 
plaatst zijn , dat hunne hoofdassen vertikaal zijn gericht, kunnen alleen 
de bijzonnen , de circumzenithaalboog en de parhelische ring ontstaan 
en zijn eindelijk de hoofdassen der kristalletjes horizontaal geplaatst, 
dan ontstaat de raakboog aan den kring van 22°. Het gelijktijdig 
voorkomen van kristalletjes in verschillende, doch bijzondere stan- 
den geeft dan aanleiding tot het gecombineerd optreden van boven- 
genoemde deelen van den halo , zoodat somtijds vrij samengestelde 
halo’s kunnen worden waargenomen. Het meest komt de kring van 
22° geheel alleen voor , somtijds gaat hij vergezeld van den raakboog 
of de bijzonnen. Zeldzamer zijn de bijzonnen en de circumzenithaalboog, 
die soms gelijktijdig, soms afzonderlijk of na elkaar optreden. In 
het kort, de halo’s treden in allerlei gedaanten en samenstelling op, 
geheel overeenkomstig de wijze, waarop de ijskristalletjes in den 
dampkring gericht zijn. 
Uit de gedaante van den halo , uit het verdwijnen en te voorschijn 
komen van deelen van den halo , uit hunne onderlinge verhouding in 
lichtkracht , uit de kleuren , die daarbij optreden , kan men gevolg- 
trekkingen maken ten aanzien van de rangschikking en de dichtheid 
der ijskristalletjes en men kan , verder gaande , hieruit weêr afleiden 
hoe de toestand der luchtlagen , waarin de kristalletjes zweven , 
moet zijn en welke veranderingen daar plaats grijpen , om ten slotte 
het verband te zoeken tusschen de ontwikkeling der halo’s en ver- 
