20 
OPTISCHE METEOROLOGIE 
Wij kunnen dus aannemen , dat het aantal halo-dagen per jaar, 
althans in een goed halo-jaar , wel tot 130 kan worden opgevoerd. Wij 
zouden hierbij nog kunnen opmerken, dat er ook iets te leeren valt uit 
de vele gevallen , waarin de bewolking schijnbaar geschikt is voor het ont- 
staan van een halo , zonder dat zich daarvan echter een spoor vertoont. 
Het zou thans moeilijk zijn de vraag te beantwoorden op welke 
wijze men partij zou kunnen trekken van halo- waarnemingen om 
daaruit den toestand van en de gebeurtenissen in de hoogere lucht- 
lagen af te leiden. Wij staan hier voor een geheel nieuw vraagstuk, 
waarvan de oplossing wellicht eerst na langen tpd gevonden zal 
worden , zoolang de vakmeteorologen de waarnemingen van halo- 
verschijnselen meer als iets, dat alleen de theorie aangaat dan als 
iets, dat van praktische beteekenis kan zijn, blijven beschouwen. Naar 
onze meening zal men eerst moeten onderzoeken , onder welke omstan- 
digheden de halo’s meer of mindere uitgebreidheid bezitten en in 
welk verband het ontstaan van bijzondere deelen en de eigenaardige 
afwisselingen in de ontwikkeling van den kring met andere verschijn- 
selen in den dampkring, met luchtstroomingen in hoogere luchtlagen 
en dergelijken staan. Eerst wanneer in die richting wezenlijk ont- 
dekkingen gedaan zijn kunnen de halo- verschijnselen voor den meteo- 
roloog boden uit de hoogere luchtlagen worden. Het tijdstip voor een 
onderzoek , zooals wij dat hier aangeven , is nu aangebroken , nu de 
waarnemingen door middel van meteorologische ballons en vliegers 
op zeer groote hoogten mogelijk zijn geworden en het zou inderdaad 
te betreuren zijn als zulk een onderzoek nog langer achterwege bleef. 
Wij moeten echter van dit onderwerp afstappen , daar dit artikel 
alleen ten doel heeft een beknopte uiteenzetting te geven van hetgeen 
op het gebied der optische meteorologie te doen valt. 
Na de halo’s hebben wij in de tweede plaats de kransen om de 
zon of om de maan genoemd , als behoorende tot de optische ver- 
schijnselen , die van belang zijn voor de bestudeering van de hoo- 
gere luchtlagen. Deze kransen ontstaan , zooals men tot nog toe 
algemeen aannam, door de buiging der zonnestralen , welke veroorzaakt 
wordt door de waterdruppeltjes en ijsdeeltjes , die hoog in den damp- 
kring zweven. De oorzaak van het ontstaan der kransen zetelt dus 
in de hoogst drijvende wolken en men weet van het verschijnsel, 
dat de grootte der deeltjes, die de buiging der lichtstralen teweeg 
brengen , in verband staat met de schijnbare grootte van den krans , 
in dien zin , dat de straal van den krans grooter wordt als de afme- 
