42 
DE ELEKTRONEN EN II ET 
is eene verbinding van kalium , van lithium , van barium , van 
calcium. 
Door het spektrum zoo breed mogelijk te maken en er eene schaal- 
verdeling bij aan te brengen , kan men de plaats der strepen nauw- 
keurig bepalen. Men beschouwt het voorkomen der strepen, die aan 
een bepaald element eigen zijn , als een overtuigend bewijs voor de 
aanwezigheid van dat element en men kan op deze wijze hoeveel- 
heden van zulk een element aanwijzen , veel kleiner dan de kleinste 
hoeveelheid , die men zou kunnen wegen. Zoo kan men spektrosko- 
pisch nog één driemillioenste gedeelte van een milligram natrium 
aantoonen , terwijl de kleinste hoeveelheid die men kan wegen is 
een tiende , of hoogstens een duizendste van een milligram. 
Zeer belangrijk is het dat men , door den spektroskoop te richten 
op de zon , ook kan onderzoeken welke elementen daar aanwezig 
zijn en dat men dit ook kan nagaan voor de op onnoemelijke af- 
standen van ons verwijderde vaste sterren. 
Zeer eigenaardig is dat het element helium , waarvan ook later 
in dit opstel nog sprake zal zijn , het eerst op de zon is „gevonden”; 
eerst jaren later werd het door ramsay en crookes op de aarde 
ontdekt. 
Van de spektra der elementen in het algemeen is opmerkelijk, dat 
zij zoo gekompliceerd zijn. Waterstof heeft slechts enkele lijnen , 
maar andere elementen hebben er meer ; van het ijzer b.v. heeft 
men meer dan vijfduizend lijnen geteld, die allen voor dat element 
kenmerkend zijn. Ieder dier strepen heeft zijne vaste plaats, ieder 
hunner vertegenwoordigt voor den natuurkundige eene trilling met 
eene bepaalde golflengte. Deze ingewikkelde trillingswjjze doet op 
zichzelf reeds denken aan een samengesteld karakter van de atomen 
der elementen. 
Nu verandert het spektrum eener stof aanmerkelijk naar gelang 
van de temperatuur, waarop die stof verhit wordt. Bij matige ver- 
warming ziet men dikwijls gekleurde banden ; eerst bij hooger tem- 
peratuur komen dan de strepen voor den dag , die voor het in de 
verbinding aanwezige element kenmerkend zijn. Men moet dit hier- 
aan toeschrijven , dat de verbinding bij die hooge temperatuur in 
zijne elementen ontleed wordt. „Bij de temperatuur eener elektrische 
vonk” zegt lockyer, „is er geen verschil tusschen het spektrum 
van ijzer en dat eener ijzerverbinding. Wij weten nu door de schei- 
kunde, dat de verbinding bij die hooge temperatuur in zijne elementen 
